Www.Bisedoj.Com

Reviste e Perditshme Virtuale...
 
ForumiFaqja Kryesore*GalleryPytėsoriKėrkoRegjistrohuIdentifikohu
Identifikohu
Identifikimi:
Fjalėkalimi:
Mė Identifiko Automatikisht: 
:: Harrova fjalkalimin
Top posters
:::<<C&C>>::: (8975)
 
:::>>C&C<<::: (8396)
 
Kejsi (6420)
 
AL_00 (5752)
 
Admin (3402)
 
BiNnki (2909)
 
DaNgErOuS_gIrL (2800)
 
ToSi (2689)
 
absurdja (2413)
 
Jakuzzi (2276)
 
Tema Fundit
» Vjen nje moment dhe ???
24/01/13, 02:07 pm nga :::>>C&C<<:::

» MENDIM I CASTIT..........
24/01/13, 01:56 pm nga :::>>C&C<<:::

» Tė mirat dhe tė kėqijat e gjėrave qė pėrdorim mė shpesh
07/11/12, 12:13 am nga Mimika

» Pytje logjike - ndihme
06/11/12, 11:35 pm nga Mimika

» Ne keto momente dua te them............
06/11/12, 11:26 pm nga Mimika

» Ju lutem me ndimoni
06/11/12, 11:24 pm nga Mimika

» Kuota diplomimit
01/09/12, 10:54 am nga nataeustikes

» PERSHENDETJE NGA TETOVA
04/06/12, 07:56 pm nga legjenda

» Deklaroj se... .....????????
19/11/11, 02:27 am nga :::>>C&C<<:::

» Te numerojme se bashku deri ne njemiljon...
19/11/11, 02:25 am nga :::>>C&C<<:::

» kliko dhe hesht
19/11/11, 02:23 am nga :::>>C&C<<:::

» Shprehja qe ju pelqen me shume
19/11/11, 02:22 am nga :::>>C&C<<:::

» Shkruani nje emer te nje antari
19/11/11, 02:21 am nga :::>>C&C<<:::

» Si Ndiheni?
19/11/11, 02:19 am nga :::>>C&C<<:::

» Si do e pėrballonit njė person qė nuk ju do..??
18/10/11, 04:04 pm nga Kejsi

Statistikat
Forumi ka 482 anėtarė tė regjistruar
Anėtari mė i ri Ardos

Anėtarėt e kėtij forumi kanė postuar 52841 artikuj v 6853 temat
Kush ėshtė nė linjė
2 pėrdorues nė linjė: 0 anėtarė 0 tė fshehur 2 vizitorė :: 1 Bot

Asnjė

Nr. Rekord i pėrdoruesve online ishte 302 mė 08/05/11, 04:06 am
Kėrko
 
 

Display results as :
 
Rechercher Advanced Search
Www.Bisedoj.Com Ne Facebook
Www.Bisedoj.Com on Facebook
Bisedo ne Chat
Share | 
 

 ESE........

Shiko temėn e mėparshme Shiko temėn pasuese Shko poshtė 
Shko tek faqja : 1, 2  Next
AutoriMesazh
GOLDSTAR
Intelektual
Intelektual


Numri i postimeve: 909
Vendodhja: Sh me lart se ju te tjeret...
Piket: 11726
Registration date: 13/11/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   26/11/08, 12:47 am

ME FAL POR NUK E KAM LEXUAR
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit http://Www.Bisedoj.Com
:::<<C&C>>:::
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 8975
Age: 24
Vendodhja: -KS-
Piket: 24848
Registration date: 13/09/2008

MesazhTitulli: ESE........   26/11/08, 06:01 pm

Sot eshte 7 marsi, dita e mesuesit.
Me siguri te gjitheve iu kujtohen ditet e para ne bangat e shkolles. Me siguri te gjitheve iu kujtohen mesimet e para me alfabetin shqip, shqiptimet e para, filli i diturise...
Per te gjitha keto duhet falenderuar mesuesit tane. Sot ne diten e mesuesit shpalos kujtimet e mia te embla per mesuesen time te dashur...
E nderuara mesuese,
kane kaluar disa vite qe nga bangat e shkolles fillore por kujtimet e embla jane ato qe te kaluaren e bejne pjese te sotmes.
Duke t'u falenderuar per cdo gje qe kam nga Ty, te deshiroj shendet dhe pleqeri te mbare!

Shkruajti nje vajze ne klase te V per mesuesen e saj.....
O mora kete ngase e kishte shkruar shume lezetshem...
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit http://www.bisedoj.com
ToSi
Antar i Respektuar
Antar i Respektuar


Numri i postimeve: 2689
Piket: 15078
Registration date: 02/04/2009

MesazhTitulli: Re: ESE........   18/04/09, 04:58 pm

GOLDSTAR shkruajti:
ME FAL POR NUK E KAM LEXUAR

ta cafsha ballin po lexo per kultul se je bo sa nje polic
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:14 pm

Shkalle te drunjta.
Hyrja e vjeter e nje pallati suva rene.
Nje djal rreth te 25-ve ngjit shkallet me nxitim, qendron perpara nje dere te vjeter, e hap pertueshem dhe hyn ne nje apartament te ndricuar keqaz.
Ne mes te dhomes nje tavoline e vjeter, e rrethuar nga karrige te brejtura nga koha e ne te dy anet e saj qendrojne te ulur dy manekine.
Drita qe hyn nga dritarja ndricon dhomen e thjeshte.
Djali i afrohet manekinit mashkull, i hedh doren mbi sup, dhe me nje ze te embel i drejtohet: Mirembrema baba, pastaj shtyp magnetofonin qe qendron perpara manekinit dhe sakaq degjohet zeri i nje burri, qe supozohet te jete zeri i manekinit baba.
Mirembrema bir, a u lodhe. Zeri degjohet i ngrohte, i qete, i shtruar, i mbushur me emocione, gjithcka kaq e ndryshme nga fytyra e drunjte e kukulles.
Pastaj djali shtyp butonin pause, i bie me dashuri shpatullave te manekinit dhe peshperit me nje ze te mbytur: ā€œPak baba, pak.ā€
Djali ecen ne anen tjeter te tavolines, i drejtohet manekinit tjeter qe eshte figura e nje gruaje te vjeter, te lodhur, e vende vende te mbulura nga llaku i plasaritur.
Si u ngryse nene, i drejtohet ai manekinit mama, dhe pasi e puth ne faqe, shtyp play ne manjetofonin qe ndodhet para saj.
Mire degjohet zeri i nenes qe shoqerohet sakaq me nje psheretim e cila edhe pse del nga bokset e manjetofonit duket kaq njerzore.
Kukulla nene vazhdon te qendroj e fiksuar mbas tavolines se vjeter.
Zeri i lodhur qe prodhon shiriti manjetik thote se darka eshte ne kuzhine, pastaj riprodhon pyetje te mbushura me dhembshuri, merak, trishtim nene.
Djali thote nje faleminderit qe nuk mund ta degjoje askush, shtyp pause ne manjetofonin qe ndodhet para manekinit mama, dhe shkon drejt kuzhines.
Pastaj kukullat heshtin, ndersa nga ana tjeter e dhomes, degjohet zeri i djalit, i mbushur me entuziazem qe tregon se sa i kenaqur eshte me jeten, apo se sa mire po i shkojne punet.
Nje hop ai ngrihet nga tavolina, qendron ne mes te dhomes dhe duke qeshur u drejtohet kukullave per tu dhene nje lajm te mire, qe ai justifikohet se prej kohesh e mban te fshehte ne menyre qe tua thote kur te jete koha e pershtatshme, dhe me sa duket koha e pershtatshme ka ardhur.
Shume shpejte ata do te kene nje shtepi me te madhe, shume shpejte ai do te fitoje me shume dhe ata do te jene te lumtur.
Fytyrat e drunjta te kukullave kane humbur entuziazmin, a mbase nuk e kane pasur kurre ate, por ai shtyp play ne manjetofonet e tyre, dhe nga bokset degjohen zera te lumtur, bekime, urata, pyetje kureshtare, te cilave ai su pergjigjet kurre.


Vone ate nate, pasi ka ngrene darken djali ulet serish ne tavoline midis dy manekineve, dhe flet flet flet papushim.
Ai flet per njerzit, per boten e madhe, per cudite qe ndodhin dhe per gjithcka tjeter.
Shpesh ai ngrihet ne kembe, ecejak neper shtepi, dhe kur pyet shtyp me gisht play, degjon pergjigjet e manekineve.
Keshtu vazhdon dialogu i tij, me prinderit e drunjte deri ne mesnate.
Ne mesnate, ai merr ne krahe dhe i shtrin ne shtratin bashkeshortor, i mbulon me kujdes, dhe pasi mbyll driten ben rewind zerat ne shiritat manjetik.
Mengjesi eshte i qete.
Ai ben kafe per tre.
Merr ne krahe manekinet e drunjte, i ul ata ne vendet e tyre ne tryezen e vjeter dhe pasi u vendos perpara filxhanet me kafe zhvillon me ta plot pertese dialogjet e mengjesit edhe ato te fiksuara e shiritat manjetik te manjetofoneve.
Ai nuk harron asnjehere ti pershendes para se te dale nga shtepia.
Po iki ne pune baba, dhe perseri shtyp play ne manjetofonin e manekinit baba, dhe degjon zerin qe e pershendet, dite te mbare bir.
Pastaj zeri i nenes shqipton plot merak " mos u vono bir, ne po te presim".
Dera perplaset.
Shkalle te drunjta.
Ne rruge nje lum njerzish levizin ne drejtime kaotike.
Ai mban koken ulur, nuk sheh askend ne sy, dhe ecen kaq shpejt sa zhduket ne barkun e trumes.
Keshtu rrjedhin ditet.
Pallati i vjeter me shkallet e drunjta, me djalin dhe prinderit manekine, bisedat e regjistruara ne shiritat manjetik dhe gjithcka tjeter sillen rreth boshtit te kohes, dhe jane kaq pandryshueshmerit te njejtet.
Por dicka duhet te ndodhe patjeter.
Nje dite, nje dite manekine nene vdes.
Ndodh kaq papritur, dhe eshte kaq e dhimbshme.
Nga shiriti i saj nuk vjen asnje ze.
Ai e shikon manekinin baba, shikon syte e tij te qelqte, dhe me nje ze plot ankth pyet cka ngjare, por nga shiriti i tij vjen nje ngasherim e lodhur plaku.
Si ndodhi baba , si ndodhi kembengul djali, por plaku nuk arrin te flas, mbytet ne ngasherima qe shperthejne nga bokset e manjetofonit.
Ai nuk do te besoj se manekin nene ka vdekur, i mat pulsin, por nuk ka puls, ndersa ajo eshte e ftohte si nje cope dru. Nga Manjetofoni nuk vjen asnje zhurme, asnje tingull, as edhe nje grahme.
Ai leshohet gjunjeprere mbi mbi karrige, ngasheren edhe ai, ngasheren bashke me manekin baba.
Djali e merr ne krahe kukullen e drunjte e shtrin mbi shtrat dhe fillon te qaj.
Nga tavolina e drunjte ai heq manjetofonin dhe shiritin me zerin e saj, i vendos ato ne nje raft dhe ndez nje cigare per te larguar trishtimin.
Manekini baba eshte vetem.
Ndihet vetem.
Zeri i tij vjen pothuajse i shuar nga bokset e manjetofonit, edhe pse mendimet jane te njejtat.
Keshtu ndoth pothuajse gjithmone kur dikush mbetet vetem.
Djali rruhet, vesh nje kostum dhe behet gati te pres ngushellimet.
Sakaq dhoma e ndenjes mbushte me dhjetra manekine, kukulla druri, me fytyra te ngrysura, dhe sigurisht me heshtje.
Zerat e tyre manjetik riprodhojne ne menyre besnike dialogje qe behen vetem ne raste te tilla.
Manekinet perserisin historite e tyre te mbushura me dashuri a kujtime te shkuara per manekinen qe vdiq, dhe normalisht qe edhe qajne, ashtu sic bejne manekinet, por gjithmone i mbeten besnik shiritave te tyre manjetik, tek te cilet koha nuk mund te ndryshoje asgje.
Gjithcka eshte salduar brenda tyre, dhe ata riprodhejne gjithckane e fundme nen rrotullime te lodhshme bobinash.
Ceremonia mbaron shpejte.
Manekinet largohen dhe ai mbetet vetem , vetem me manekinin baba, dhe me shiritin e tij manjetik.
Te nesermen gjithcka fillon si me pare, vetem se kafen e ben per dy, dhe se i duhet te rikthej vetem nje shirit manjetofoni.
Monologu at-bir eshte i njejti, dhe perseri flitet per te njetat plane te medha, per te njejtat banalititet, per cudite e kesaj bote dhe per te rejat qe plaken bashke me ndergjegjet e tyre, bashke me zerin dhe frymen qe kaq harmonikisht jane fiksuar ne shirit.
Ai pershendetet me plakun e drunjte, puth faqen e tij te mbuluar nga llaku i plasaritur, dhe niset per ne pune.
Dhe perseri pallati i vjeter, me shkallet e drunjta, me djalin dhe plakun manekin, me bisedat e regjistruara ne shiritat manjetik dhe gjithcka tjeter sillen rreth boshtit te kohes, dhe jane kaq pandryshueshmerit te njejtet.
Asgje e re, nuk ndodh ne muaj, aq sa duket se asnjehere nuk ka ndodhur dicka e re.
Tashme edhe vdekja e manekinit thuaj se eshte harruar. Vetem manjetofoni dhe shiriti sjellin kujtimin e saj.
Duket sikur te gjitha ditet jane njesoj, madje edhe emrat e tyre nuk kane me kuptim.
Koha rrjedh e qete, mbart mbi vete ndyshimin, qe padyshim nje dite do te ankorohet ne portin e se perditshmes.
Dhe vjen nje kohe qe djali duket ndryshe.
Ai pothuajse gjate gjithe kohes i heshtur noton ne nje det enderrimesh, buzeqesh me vete, dhe fsheh vemendjen e tij mbas qepallave qe shumicen e kohes i mban te mbyllura.
Duket se ai pret dicka, dita dites shikon me shpesh oren, del me shpesh nga shtepia dhe gjithmone e me pak shtyp butonin play te manjetofonit.
Djali heshtet dhe pret.
Ne levizjet e tij nervoze, ne netet e tij pa gjume, ne mungesen e zerit te plakut te drunjte, ngado pritja ka leshuar vezet e saja.
Por nje dite, nje dite si gjithe te tjerat, dera bie dhe ne shtepi hyn nje vajze e re, e bukur, qe vec buzeqesh e perpin gjithcka brenda veshtrimit te saj te shkujdesur.
Ai dhe vajza i drejtohen manekinit dhe me nje ze solemn ai i prezanton vajzen e enderrave te tija.
Zeri mekanikisht bekon, ata te lumtur puthen, ndersa pritja duket se ka justifikuar veten.
Ditet rrjedhin ne apartamentin e vogel, ne pallatin e vjeter, ku jetojne djali, vajza dhe manekini i drunjte dhe shpejte ajo behet pjese e jetes se tyre.
Gjerat perseriten veten, cdo dite me te njetin ritem.
Cdo mbremje ai kthehet pershendet manekinin plak, pastaj gruane tij, behet pafajesisht pjese e kujdesit dhe vemendjes se tyre.
Ai flet me vajzen dhe plakun, u tregon atyre per boten, per njerzit dhe per cudite qe ndodhin cdo dite, ndersa ata e degjojne plot kureshtje rrefimet e tij.
Ai eshte entuziast, flet per te ardhmen e tyre te lumtur, u premton se shume shpejte do te fitoje me shume, do te ece perpara, dhe madje shume shpejte ata do te kene nje shtepi me te madhe.
Degjohet zeri i lumtur i vajzes, dhe zeri metalik i plakut i mbushur me kenaqesi.
Jeta rrjedh si hena mbi qiell, dhe ditet dale nga dale frikshem fillojne ti ngjajne njera tjetres.
Cdo dite, gruaja me nje ze qe transformohet gjithmone e me teper e pyet per te perditshmen, per punen, dhe i tregon se ne kuzhine e pret darka dhe cdo dite , pasi ka ngrene darken djali ulet serish ne tavoline midis tyre, dhe flet flet flet papushim, dhe papushim premton, ngre zerin entuziast, ndersa filli i jetes shelliset shkujdesur.
Ata, vajza dhe manekini i vjeter e degjojne te dy te heshtur tregimin e tij qe ashtu si e perditshmja perserit veten, dhe bejne gjithmone te njejtat komente.
Ne mengjes ai ngrihet heret, ben kafen per tre, dhe pasi pershendet behet gati te dal.
Mbas tij degjohet zeri mekanik i vajzes se re, mos u vono i dashur, ne po te presin.
Ai perplas deren mbas shpine, zbret shkallet e drunjta, humbet ne barkun e turmes, rend drejt te perditshmes.
Ne shtepi e presin manekinet e tij.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:15 pm

Plaku

--------------------------------------------------------------------------------

Plaku ne veranden e shtepise se madhe,numeronte marrezite e kohes.
Ne kopsht pemet e portokalleve mbulonin me hije barin.
Valviteshin carcafet e medhenj te lare, ne kufijte e kujtimeve shtrihej pergjumja e plakut.
Ne cep te kopshtit dy te rinj, lepinin trupat e gjuheve te tyre, i thithnin ato.
Dhe ishin te zhveshur.
Vajza kishte gjinj te forte,si portokallet ne kopshtin e shtepise, kofshet I kishte te mbushura.Ne kryqezimin e trupit te saj, nxinte nje turre e leshte, prej se ciles ajo mbase merrte fryme.
Ajo lakuriq!
Djali kish floke te bukur, e syte e i kish si dy mengjese, ndersa trupin te mbuluar nga admirimi i vajzes.
Ne trup-kryq varej tulipani i tij i fryre.
Ai lakuriq!
Pastaj vjen kamarieri.
I zhveshur dhe ai, me by-the e shpatulla te bukura,si nje skulptur e gjalle e Mikelanxhelos,sherben mengjes kontinental,kulac recel, leng portokalli, uje mineral.
Djali kerkon Luizen.
Dhe vjen Luiza, vajza e violines.
Ajo eshte lakuriq si te gjithe.
Plaku shikon gjinjte e saj,prapanicen e perkryer,dhe nje njolle te zeze ne mes te kofsheve te mermerta.
O zot sa e bukur eshte mendon,dhe kjo mafton qe ai te dashurohet pas saj.
Tingujt e violines mbushen me fryme,ndersa i vjetri, perlotet ne verande.
Ajo perkulet mbi veten, tek improvizion nje melodi qe s'eshte degjuar kurre.
Duket sikur ajo ka lindur bashke me violinen,dhe ka qene gjithmone kaq e bukur, kaq e zhveshur, si tingujt e muzikes qe krijon.
Ne veranden e shtepise syte e plakut perpinin gjithcka, e gjithckaja s'njihte fund.
Tingujt e muzikes zgjojne mendimet naĆÆve brenda kokes se thinjur.
Dhe cmenduria e tij e re mbushet me fryme.
Ai ngrihet ne kembe.
Dhe nje nga nje hedh tej rrobat.
Si femijet qesh, dhe enderron prekjen e portokalleve e lengun e tyre qe rreshket ne trupin e tij.
Lekura e tij eshte e verdhe.
Drita perplaset mbas saj e ftohte.
Lakuriqsi e mbuluar mga pleqeria, dhe nuk ishte me asgje tjeter.
Ecen i zhveshur drejt kopshtit.
Pershkroi hollin, kaloi pragun e shtepise, zbriti nje nga nje shkallet duke u mbajtur ne parvazin e drunjte, cau hapesiren drejt vendit ku trupat e zhveshur te te rinjeve ishin vec per njeri-tjetrin, dhe donte ti bashkohej lakuriqsise se tyre.
Symbyllur ai, bashke me pleqerine e tij kerceu tingujt e violines.
Dhe nuk I erdhi turp per trupin e mbuluar nga rrudhat, hapi krahet dhe u rrutullua rreth vetes me syte e mbyllur, dhe me fytyren e ngritur nga qielli..
Dhe qeshi, sa shume qeshi.
Sillej i zhveshur neper kopsht, qeshte, qeshte, qeshte.
Nuk dihej nese ne te vertete qeshte.
Qendroi ne vend.
Hapi syte.
Ne kopshtin e shtepise Dy te rinjte TE VESHUR sic kishin qene gjithmone, shikonin te shtangur plakun "e cmendur" qe per te disaten here hiqte rrobat, e dilte ne kopsht lakuriq.
Jo gjysh ti nuk mund ta besh kete, thane ata pothuajse ne nje goje, ndersa gjithe ngazellimi i tij humbi bashke me tingujt e muzikes.
E VESHUR ishte edhe Luiza, vajza qe kishte lindur bashke me violinen.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:15 pm

Ne moshen e saj ishte normale te mendonte per martesen, e per pasoje per mashkullin e saj perfekt.
Me te ngrihej ne mengjes e imazhi i tij e shoqeronte cdo mbremje deri ne pergjumje. Ai ishte kristalizuar dale nga dale e tani ajo vetem e perfeksionte ate deri ne detaje.
Kur flitej per detaje kam parasysh jo vetem llojin e parfumit qe ai perdor, por edhe marken e te mbathurave, bile edhe materialin e corapeve qe ai vesh.
Ja pra ku ishte ai me trupin atletik, i gjate mbi 190, e me nje bust klasik, dhe me te qeshuren brilante, tek qendronte ne trotuarin e fantazise se saj duke shfletuar nje reviste mode, e duke pritur qe ajo te fillonte e te vinte ne levizje mendimin e saj, per tia gdhendur edhe me mire, sjelljen, personalitetein, madje te mendonte edhe per ngjyren e trendafilte te thonjeve te tij.
Oni (keshtu ia kishte vene emrin) ishte esmer, me sy te kalter dhe floke kacurrela. Kishte buze te derdhura, qafe te gjate e trup te drejte. Shpatullat i kishte te gjera, e po ashtu gjoksin qe i mbulohej nga qimet mashkullore qe i zbrisnin deri ne fund te barkut. Kembet e tij ishin te forta, te derdhura e te ndenjurat ishin te rrumbullakosura e te vogla.
Ohhhhh, mendoi e lumtur, tek zbriste shkallet e apartamentit per te shkuar ne pune.
Ai eshte kaq i mrekullueshem.
Shitesi i luleve i buzeqeshi nderkohe, por ajo me nje shprehje gezimi te salduar ne fytyre as qe nuk e vuri re fare ate.
Ai vishej gjithmone shik.
Kur shkonte ne zyre, sepse ai sigurisht qe duhet te ishte intelektual, ai vishte nje kostum armani te celur, dhe nje kravate te mendafshte qe kombinonte me kemishen e tij te hekurosr me kujdes.
Ai hidhte parfum te lehte, free alcohol, dhe pertypte plote delikatese orbit. Natyrisht qe ai kishte nje makine luksoze, ne kasetofonin e se ciles degjoje muzike te zgjedhur, duke filluar nga ajo klasike e deri tek muzika moderne, shprehje e kompleksitetit te tij.
Ishte me shume humor, dhe mjaft i zgjuar, aq sa mund te thuash gjithe siguri qe ai di gjithcka.
Oni kishte nje llogari bankare te shendoshe.
Nuk pinte alkol, dhe i donte femijet.
Sigurisht qe ata do te takoheshin ne nje nga ato festat, ku ate e kishte ftuar ndonje i njohur. Do te ishte dashuri me shikin e pare. Ai do ta ftonte per darke. Pastaj do te martoheshin.
Shpejte do te thoni ju kerceu tek martesa, por ajo nuk mund te shikonte asnje pengese. Ne fakt do te ishte ai qe do te kembengulte qe te martoheshin, ndersa ajo do ta shikonte ne sy, e pasi te perkedhelej pak do ta puthte gjithe zjarr e do te behej e tija.
Ohhhhh kjo eshte madheshtore gati sa nuk thirri, ndersa u shkembye me nje burre qe shiste cigare e cakmake buze rruges.
Po.
Ata do te martoheshin dhe kaq.
I pelqeu kaq shume ky moment sa ajo vendosi ta zgjase edhe pak, te perpunoj ate me teper.
Ai do ti binte ne gjunje, ne nje darke romantike, e pai ti zgjaste unazen do ti thoshte. Behu e imja.
Ne kete cast iu desh te shtynte nje grua bullafiqe per te hypur ne urbanin qe e conte per ne pune.
Instiktivisht pa oren.
Kishte dite qe shkonte vone ne pune. Ne fakt qe kur kishte filluar te mendonte per Onin, ajo humbej ne mendime , e harronte te nxitonte.
Ata do te martoheshin ne nje ceremoni madheshtore, pastaj do te jetonin ne nje shtepi te madhe. Oni duhet te ishte jetim. Ai nuk i kishte prinderit. Ate e trembte ideja e vjerres dhe vjerrit, dhe faktit qe duhet te shpenzonte oret e saj duke u kujdesur per ta.
Po ai ishte jetim, dhe shume i pasur.
Pastaj ata do te benin dy femije. Nje djale dhe nje vajze.
Perball saj ndaloi fatorinoja i cili kundermonte djerse. I tregoi abonen dhe u mbeshtet serish mbi gjoksin imagjinar te Onit.
Dreq.
Kishte menduar shume pak per ceremonine e marteses e per muajin e mjaltit.
Do ti kthehej perseri ketij detaji, mendoi dhe perpara iu shfaqen serish Oni femijet e tyre, dhe shtepia e madhe.
Oni ishte shume i dashur.
I blinte lule, dhurata, e parfume te shtrenjte.
Ai kujdesej per femijet, u tregonte atyre perralla e i vinte ne gjume.
Nuk pinte cigare, dhe natyrisht nuk vuante nga asnje semundje.
Ai nuk gerrihste, nuk pirdhte, e as nuk ngrihej naten per te urinuar.
Ajo buzeqeshi me veten.
Ohhhhh.
Oni ishte perfekt.
Nderkohe perpara saj qendronte nje grua plake rreth te 70-ve qe ja kishte ngulur syte e vegjel, te hirte e i buzeqeshte plot miresi.
Plakes i tundej koka majtas djathtas.
Pleqeria!!!!!
Ehhh sa e trsihtueshme ishte pleqeria.
Ajo i shemton njerzit, dhe sjell njemije e nje te keqija.
A do ta donte Oni kur ajo te mplakej.
Sigurisht.
Ai nuk do ta tradhetonte kurre, bile jo vetem kaq, por do ta kuptonte aq mire sa nuk do ta linte kurre te trishtohej. Do te derdhte mbi te nje lume vemendje, sepse per te ajo do te sihte gjithmone princesha e tij e vogel.
Asaj i pelqente te ishte ne qender te vemendjes , e sidomos asaj te Onit. Ai kishte klas dhe dinte si ta bente te ndihej mire.
Autobuzi arriti ne stacionin esaj.
Ajo zbriti, prej tij duke u tundur gjithe nge.
Do te vinte dita kur ajo do ti thoshte lamtumire autobuzit, pikerisht atehere kur Oni do ta shoqeronte me makinen e tij per ne pune, e mbase do te vinte dita kur asaj nuk do ti duhej te punonte fare, sepse me te ardhurat qe do te siguronte ai, nuk do te ishte e nevojshme.
Do te kujdesej per shtepine e tyre te madhe, qe ajo te ishte e paster dhe e mobiluar bukur.
Per femijet do te kujdeseshin te dy, sepse diku kishte lexuar qe femijet duhet te rriten nen kujdesin e te dy prinderve, pasi kjo ishte me e shendetshme per ta.
Prape buzeqeshi nga kenaqesia.
Kishte qendruar ne mes te rruges duke menduar se ja, pikerisht ketu do ti duhej te ndahej nga Oni, pasi ai ta kishte percjelle.
Kur te ndahej prej tij, ai do ta perqafonte forte, do ta puthte pambarimisht, dhe do ta ndiqte me veshtrimin e ngrire tek ajo ecte drejt hyrjes se nderteses ku punonte.
I mbylli syte per ta pare kete moment, qe lumturisht i kercente brenda kokes, dhe ashtu sy mbyllur, e mrekulluar ne krahet e Onit, u nis drejte nderteses ku punonte.
Ishte e lumtur.
Buuuuum.
Ajo u shtri ne mes te rruges sa gjate e gjere, pa jete, me nje buzeqeshje te ngrire ne fytyren e pergjakur.
E kishte shtypur makina, kur su-mbyllur puthte mashkullin e vet perfekt.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:16 pm

Jetoj ne nje qytet te vogel, me disa mijera banore. Te gjithe e njohin njeri-tjetrin, te gjithe kane dicka per te thene, nje koment per te bere per kedo, qofte ky nga ana tjeter e qytetit a qofte fqinji i deres perballe.
Kafen e pi vetem.
Nuk me pelqejne thashethemet, nuk me pelqejne njerzit qe flasin e flasin papushim.
Ne lokalin e mbushur plot une kam vendin tim. Kamarierja e di se cfare marre. Si gjithmone nje ekspres dhe nje pakete cigare.
Kafeneja zhuzhatet nga bisedat, ndersa une lexoj nen ze gazeten. Pi kafen, ndez nje nga nje cigaret. Dita rrjedh e qete brenda kornizave qe e zakonshmja ka mberthyer perseritje pas perseritje.
I humbur ne titujt e gazetes shoh nje siluete te me afrohet. Eshte nje burre tejet i stergjate. Ai ulet ne tavolinen time, nuk me pershendet, ne fakt nuk me hedh as syte. Kamarierja i servir edhe atij kafe. Ai pa me pyetur merr nje cigare nga paketa ime.
Cuditem me sjelljen e tij, por cuditerisht nuk nervozohem.
I qete ai pi kafene. Nuk me flet, nuk me shikon.
Prania e tij me ka shtangur.
Me habit ky njeri.
Le menjane gazeten dhe e shikoj ngultaz, por ai sillet sikur une te mos ekzistoja. Merr perseri pa me pyetur, nje cigare nga paketa ime, dhe nuk e ka aspak te veshtire te shmang kontaktin me veshtrimin tim.
Pastaj ai ngrihet, paguan kafene e tij dhe del.
Ineteresante them, dhe i rikthehem gazetes, por e shoh se e kam tmerresisht te veshtire te perqendrohem pas kesaj.
Dites tjeter ai vjen ne te njejten ore.
Perseri ulet ne tavolinen time, nuk pershendet, nuk me hedh syte, porosit kafe, ndez nje cigare.
Kesaj here nuk cuditem. Zgjas doren e marr nje cigare nga paketa e tij. Ai nuk thote asnje fjale. Shikon per nje cast gjestin tim, dhe pastaj zhytet ne heshtjen e tij. Te dy heshtim, pime kafe, shkembejme cigare me njeri tjetrin dhe nuk e dime si quhemi. Jetojme ne qyetete te vogla ku cdokush di gjithcka per njeri-tjetrin, e nuk dime emrin e shoshoqit edhe pse tashme kemi mbi tre jave qe pime kafene bashke.
Ndihemi rehat, secili ne hapesiren e tij ne ate tavoline te vogel ku ne ulemi ne menyre simetrike, e po ne menyre simetrike kordinojme levizjet, shkembejme cigaret, madje dhe frymemarrjet. Cdo dite ne te njejten ore une jam atje, ne cep te lokalit me mikun tim te panjohur duke perjetuar eksperiencen me te cuditshme qe me ka qelluar ndonjehere. Tashme kam filluar te mendoj nje emer per te, nje histori, nje profesion. Ai eshte shume i perpikte, gjithmone i rregullt, dhe nuk e rrufit zhurmshem kafene. Nuk te bezdis asnjehere dhe merr fryme sikur te mos ishte.
Une le cdo pune per te qene ne kafe ne ate ore, per te mos e lene vetem ate, per ta perjetuar kenaqesine qe te jep prania e tij, edhe pse nuk ja kam degjuar kurre zerin, edhe pse nuk e di ende nese ai eshte nen gjendje te flase.
Thjeshte e kam rradhitur ne listen e miqeve te mij me te mire. Nuk do te preferoja ta pije me askend kafene e mengjesit, vec tij, njeriut qe duket se nuk e njeh askush tjeter ne kete qytet.
Me ditet gjithcka erdhi u be kaq e natyrshme, aq sa une nuk mund ta konceptoja faktin qe mund ta pije kafene pa te. Nuk mund te ngrihesha nga tavolina asnjehere perpara tij, sepse ashtu bere zakon. Ai vinte mbas meje, dhe ikte para meje. Nese do te me duhej te ikja une para tij kisha frike se do te dija te sillesha, pasi do te sihte dicka e re per marredhenien tone, e per pasoje mund te ishte nje hap i gabuar, nje dicka qe atij mund te mos i pelqente. Ashtu sic njerzit zgjedhin fjalet, ne menyre qe te mos i prekin te dashurit e tyre me ndonje fjale te rende, ne zgjidhnim veprimet, i permbaheshim skenarit tone.
Ai vinte cdo here pese ose 7 minuta mbas meje. Une sapo kisha bere rrufitjen e pare te kafese kur ai ulej ne tavoline. Une nuk e ngrija koken, sikur ai te mos ishte fare aty. Ndjeja after shavein e tij, dhe pastaj nga levizjet qe beja e shikoja se ai po nxirrte paketen, cakmakun, dhe nje shami te paster hundesh te cilat i vendoste ne tavoline me nje rregullsi te cuditeshme, tamam si instrumentat e nje kirurgu para operacionit.Ngrinte doren larte per ti terhequr vemendjen kamarieres e cila pas kesaj e dinte vete se cduhet te sillte. Une nderkohe pa e ngritur koken nga gazeta zgjasja doren drejt paketes se tij merrja nje cigare te cilen e ndizja me cakmakun tim, dhe e vendosja ne po te njejtin vend paketen.
Pastaj rrufisja serish kafene.
Ai vazhdonte te pinte kafene i qete, dhe shume rradhe i hidhte syte nga gazeta, pastaj pesha e mendimeve e fundoste ne heshtje. kur vinte koha per te shkuar e shikoja tek dilte nga lokali, dhe mendoja se sa shpejte kalonte koha. Ngrihesha 5 ose 7 minuta mbas tij.
Cuditerisht nje dite e prita me gjate se zakonisht. Kaluan minutat e parashikuara dhe ai nuk po vinte. Pa e kuptuar u bera nervoz. Heren e dyte qe pashe oren vura re qe ai ishte gjysem ore me vonese. Nuk po me pelqente kjo. U ndieva i fyer. Duhej ta fyeja edhe une, me te njejten monedhe. Mendova qe kur te ai te ulej une do te ngrihesha nga tavolina ne menyre demonstrative dhe ai do ta kuptonte qe isha fyer. Ai nuk po tregohej i perpikte. Pastaj pata nje moment medyshjeje, dhe e quajta veten kalama. Burri i botes mund te kishte qene semure, a mbase mund te kishte ndonje hall familjar, ndersa une do te sillesha ne nje menyre aq te papjekur. Por e tere kjo nuk zgjati shume. U ndjeva i nxehur serish me te. Ai duhet te kishte gjetur nje menyre per te me lene te kuptoje se nuk do te vinte. Nuk kishte se si me linte te prisja keshtu.
Tashme kishte kaluar plote nje ore dhe ai nuk kishte ardhur. Ja tregoj une ketij mendova. Do ta bej per nje lek, qe ti vije zor nga vetja.
Me te tilla mendime ne koke dola nga lokali. Kafja nuk me kishte shijuar fare, ndersa gazeten as qe kisha patur nerva ta lexoja.
Po i drejtohesha rruges kryesore me idene se mund ta shikoja ne rruge edhe pse nuk e kisha parre kurre me pare. Po edhe po ta shihja nuk di se si do te isha sjelle. Nuk doja te beja ndonje gjest qesharak. Tek po kaloja prane furres se bukes pashe nje grumbull njerezish qe po qendronin perpara vendit ku afishohen lajmerimet e vdekjes. U afrova dhe midis shume fotove te tjera pashe foton e tij. Ishte me i ri ne fotografi. Ne fytyre kishte nje buzeqeshje te zakonshme. Dukej se fotoja ishte shkeputur nga ndonje fotografi familjare. Emrin e kishte patur mjafte te ndryshem nga ai qe kisha menduar une, ndersa moshen ishte shume me i ri nga ctregonte. Kishte qene i pamartuar. Ne fillim nuk ndjeva asgje, pastaj keqardhje, e me pas inat qe ai kishte vdekur e me ne fund turp qe isha nxehur me te.
Mu duk sikur e kisha tradhetuar.
Isha perlotur nga keqeardhja dhe vetem munda te them: Ai paska vdekur. Sa keq, paska vdekur.
E njihje: degjoj te me pyese nje nga ata qe dine gjithcka per kedo.
E njihja : i them me zerin e plote qe ta degjonin te tere.
Ishte nje njeri i mire.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:16 pm

Kur vendosa te martohesha doja te gjeja nje njeri qe te me perkushtohej plotesisht, te ishte vetem imja, e te me pranonte me tere cenet dhe te metat qe mund te kisha. Kisha takuar shume femra, dhe pothuaj me te tera ndiqja te njejten taktik, per te pare aftesine e perkushtimit te tyre.
Sillesha si i gjysem i vonuar.
Isha shume normal ne gjithcka qe beja me to, por kur i ftoja ne shtepi i prezantoja me nje huq timin, me nje cen per te kuptuar nese ato ishin te gatshme te me pranonin e te me perkushtoheshin edhe pas kesaj. Ceni qe kisha sajuar ishte shume i pafajshem. Thjeshte u thosha se gjithmone pasi shkoja ne shtepi me pelqente te beja lojen e pushkes, zakon ky qe me kishte mbetur qe nga femijeria, dhe se nuk mund te hiqja dore kurre nga nje zakon e tille.
Ato ne fillim qeshnin, dhe me pushke kuptonin dicka tjeter, e pasi me buzeqeshnin djallezisht, pranonin te vinin ne shtepine time me nje fantazi te ndersyer nga ideja e "pushkes".
E kisha sajuar djallezisht kete loje femijesh, dhe qe ne takimin e pare tek ftoja ne shtepi kandidaten per gruan, ne vend qe te beja ate qe do te bente cdo mashkull, i jepja nje pushke imagjinare dhe i kerkoja qe te dy te luanim se bashku.
Pas takimit te pare asnje nuk kthehej me tek une. Te tera me braktisnin, bile kishte edhe nga ato qe iknin te tmerruara nga "psikopati".Ky ishte nje emer qe ma ngjisnin pothuaj te tera.
Eliza, ishte ndryshe, dhe kete e kuptova qe ne takimin e pare.
Me pa, plot cudi kur i drejtova pushken imagjinare.
Ky eshte idiot, mbase mendonte me veten e saj, por nuk tha asgje, dhe c'eshte me e rendesishmja vazhonte te qendroje para meje.
I hanbitur i thash se kishte ardhur koha te interpretoja para saj nje rrol.
Pastaj bera disa hapa prapa i kerkova te me drejtonte pushken qe nuk ekzistonte e te cilen duhet ta shkrepte duke imituar nje krisme me goje.
Ajo beri pau, madje jo nje here por tre pau pau u degjuan ne dhomen time te gjumit ndersa une u shtriva tek kembet, u perpelita per pak, dhe pastaj bera sikur dhashe shpirt.
Ne fillim mu krijua pershtypja se me pa e habitur.
Ky njeri eshte nje burre 27 vjecar, dhe luan akoma si femije, mbase mendoi ne koken e saj te vogel, dhe kushedi se me c'fare semundjeje mendore me diagnostikoi.
Qendroi ashtu disa minuta, ne mes te dhomes, ndersa doren vazhdoi ta mbaje ne nje te tille menyre sikur te kishte me verte nje pushke ne te. Pastaj une u ngrita e qesha gjithe krenari per rrolin e interpretuar.
Te pelqeu e pyeta???
Ajo tundi koken pohueshem, dhe shume seriozisht me pyeti: Ku ta le pushken???
I kerkova qe ta vendose pushken ne cepin e dhomes.
Ate beri edhe ajo.
Pastaj une i kapa hunden, i shpova faqet me gisht, i bickova gjoksin dhe bera veprime te tilla si keto, te tera te cmenduar. U cudita me durimin e saj, e kjo me shtyu ta testoj ate ne ekstremitet.
Ka kohe qe kete e bej sa here qe takohemi, dhe ajo me trajton gjithmone me shume seriozitet.
Ajo nuk jepej qe nuk jepej.
Nuk thoshte kurre jo, ishte gjithmone e gatshme te bente ate qe i thosha, dhe jo vetem kaq, por madje perpiqej ti bente mire ato.
Nje dite u lodha tmerresisht me kete sjelljen time idiote.
Vendosa te heq dore nga cmednuria ime e shtirur.
Mezi prisja qe ajo te vinte, per ti treguar se isha normal, se kjo kishte qene nje loje e imja per te provuar durimin e saj, dhe se ndihesha i mrekulluar nga qendresa heroike qe kishte bere deri tani.
Isha veshur shik, isha rruar, e isha parfumosur isha ulur ne poltronin tim dhe po e prisja. Ajo erdhi perpikmerisht. Kishte veshur edhe ajo nje fustan klasik sikur ta dinte se do ta ftoja te hanim darke jashte.
Me pa me syte e mrekulluar, dhe e kuptova qe midis nesh kishte lindur dicka e forte. I kerkova te me ulej perballe, ia mora duart e saj ne te mijat dhe i tregova se nuk isha aspak i marre, dhe se gjithcka kishte qene nje loje. I thashe se me kishte magjepsur me vullnetin e saj, e se tani isha e dashuruar me te, me perkushtimin e saj, me faktin se ajo me kishte pranuar ashtu sic kisha qene, me ishte perkushtuar totalisht e ishte perpjekur qe te me plotesonte kapricot e pakuptimta.
I thashe se doja qe ajo te behej e imja.
Ajo me degjoi qetesisht, me puthi ne faqe, dhe aprovoi gjithcka vetem me nje tundje te lehte te kokes, ndersa ne sy i lexohej nje bindje e frikshme.
Nuk u hutua, nuk vuri ne dyshim asgje nga ato qe i thosha , dhe as nuk shprehu emocionin me te vogel.
Vazhdonte te ishte si me pare.
E ngrire, e qete, e brishte, plot perkujdesje, dhe dashuri te pakuptiomte, sikur donte te me thoshte se gjithmone e kishte ditur qe kishte qene vec nje loje e imja.
Nuk e mendova gjate sjelljen e saj, dhe te dy beme gati te dalim per te festuar kete moment fantastik.
Kisha gjetur me ne fund njeriun qe do te me perkushtohej plotesisht, dhe isha mese i bindur per kete.
Ndersa behemi gati te dalim ajo me zerin e saj te paket, te vagullt, te humbur ( ajo flet gjithmone shume pak) me drejtohet duke me pare gjithe ngadhenjim ne sy: "I dashur, nuk do ta marresh pushken me vete " ndersa gishtin e drejtoi nga cepi i dhomes ku duhet te qendronte pushka ime imagjinare.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:17 pm

Ajo telefonoi.
Ishte 3 a mbase 4 e mengjesit.
Pergjumesh e pyeta se c'donte.
Po shoh porno me tha.
Dhe........pse me more ne telefon???
ā€œDheā€ - ............ ajo u pertyp pastaj filloi te me pershkruante me nje entuziazem te frikshem ate qe ishte duke pare.
Dukej sikur po me tregonte menyren e funksionimit te nje makine grirese, nderkohe qe thirrjet dhe ofshamat mekanike te aktoreve ne sfond me krijuan nje imazh te cuditshem.
Dicka e padukshme dukej sikur po i grinte ata, e tani sikur kjo dicka kishte hyre ne mes te nates ne dhomes time, e une kisha filluar te ndjeja zhurmen e saj.
Ajo vazhdonte te pershkruante skenat erotike.
Vazhdimisht pohoja ate qe thoshte me "ehe" te lodhura, ndersa ajo ngrinte e ulte zerin.
Dalengadale entuziazmi me te cilen filloi biseden u rrudh,njesoj si zeri i aktores ne filmin porno. Tani nga receptori vinte nje ze i lodhur, i zhveshur nga tonet e larta.
Pastaj ajo me pyet serish.
A te zgjerojne tamponet???
Jo u pergjigja prere, pa e kuptuar as vete nga me erdhi gjithe ajo siguri.
Perseri ra heshtja.
Ne receptor degjohej vetem frymarrja se saj.
Po mendoj te vetevritem me tha qetesisht.
Te vetevritesh?????
E ke vendosur se si do ta besh, apo je ende duke menduar per menyren, e pyeta qete.
Prandaj te mora, qe te me japesh ti ndonje mendim, me tha.
Nuk kisha asnje arsye per te mos e besuar.
Ajo mund te bente gjithcka.
Mire atehere, do te perpiqem te sajoj dicka per ty, por duhet te me krijosh nje ide me te qarte se si e do qe te jete.
ā€œE dhimbshe, e shpejte, tronditese, me jep ndonje hollesiā€-, fillova te pyesja sikur te kisha eksperience ne kete fushe..
Dua te vije ngadale, qe te me jape kohe te mendohem, te rreshkas brenda trupit tim duke perzene jeten prej tij.
Atehere te duhen disa qetesues, ne fakt shume qetesues.
Nuk kam asgje, asnje ilac, kam vetem alokol cigare, dhe asgje tjeter.
Ato ste hyjne ne pune, i them, dhe po mendoja se cfare mund te shkaktonte nje vdekje te lehte.
Mbylla syte per nje cast dhe u perpoqa te perqendrohesha, por pikerisht atehere zhurma e makines grirese fantazem, u ndje edhe me e forte.
ā€œNuk me vjen asgje ne mend, prandaj po te le vetemā€ i thashe,., por nuk goxova ta ul receptorin.
Ajo nuk foli.
Nga ana tjeter u degjua renkimi i shtirur i aktores se filmit pornografik.
A eshte bjonde ajo- e pyeta per te thyer heshtjen.
Po ajo eshte bjonde, dhe ka gjoks te madh, form konik, shpjegoi???
Ti je e dehur, shko te flesh, u perpoqa ta bind.
Dhe perseri ajo heshti.
Zhurma e makines grirese u degjua fuqishem sa per nje moment mendova se vinte nga dhoma ngjitur, por nuk mund te ishte ashtu sepse kishte muaj qe aty nuk jetonte njeri.
Ajo u mbush me fryme dhe une e ndjeva shume prane.
Damaret si thua te presesh damaret, por vetem te njerit krahe, keshtu qe do te kesh nje vdekje te ngadalte, fola perseri per te thyer heshtjen.
Nooooo gjaku ta shpif.
Me jep kohe te mendohem i thashe, ose prit deri neser, shko ne nje farmaci, merr ca qetesues, dhe kjo pune u zgjidh.
Nuk mundem deri neser, jam tmerresisht keq, duhet ta kuptosh qe po cmendem.
A mund te vij tek ty???
ā€œTaniā€, pyeta, nderkohe qe ora ne mur trekonte 4-30 e mengjesit.
Po mire hajde.
Ula receptorin dhe u perplasa pas shtratit tim.
Zhurma e llahtarshme e makines grirese nuk degjohej me.
Nga jashte makina e bashkise po pastronte kazanet e pleherave, ndersa dirta akoma se kish thyer terrin.
Nuk kisha me gjume, ne fakt nuk kisha me asgje.
Ne me pak se 15 minuta degjova zhurmen e makines se saj, deren qe u perplas, pastaj ashensorin qe ngjitej, hapat e saj drejte deres sime, zilen, dhe ajo ishte aty, plotesisht e shperfytyruar, me floke te shprishur, me sy te lodhur, nje gjysem femer, e rregjuar plotesisht.
E vetmja gje qe ende skishte ndryshuar tek ajo ishte shkelqimi i cmendur i syve te saj. Ne fakt ideja e vdekjes kishte bere qe ato te ndizeshin edhe me shume.
Ishte shkelqimi i fundit, edhe pse ajo nuk kishte per tu vetevrare tani, te pakten jo ne shtepine time.
As vete nuk e di pse e kisha lejuar qe te vinte, cfare mund te beja une per te ne kete ore te nates.
Nese miqte jane per te dhene keshilla, ato mund te jepen edhe ne telefon, mendova, por kjo sndryshonte me asgje, ajo tashme ishte aty.
Ajo ishte perplasur mbi kolltuk, dhe perhumbur me nje ngerdheshje te pakuptimte ne fytyre, shikonte tavanin.
U ula perballe saj, shikoja se si mbushej me fryme trupi i saj i imet, shikoja driten pas syve te saj, dhe nuk mund te thosha asgje.
Pastaj ajo u zhvesh.
Hoqi nje nga nje te gjitha rrobat dhe sikur une te mos ekzistoja,eci drejt dritares, e hapi ate, u mbush thelle me fryme, mblodhi floket pas kokes shtriqi krahet dhe qafen e holle, eci drejt krevatit tim, u mbeshtoll kruspull ne mes te tij, mbylli syte, fjeti.
Kishin kaluar me shume se dy ore qe e shihja te flinte dhe pothuaj me kisha harruar qe ajo kerkonte nje vetevrasjeje te qete, kur mendja me shkoi tek gazi karbonik.Gazi karbonik, po po gazi mund te shkaktoje nje vdekje te qete, mendova por nuk guxova ta zgjoja.
Qesha me vete.
E shikoja tek mbushej me fryme ate femer me trup femije por perseri e kisha kaq te veshtire te besoja se ajo ishte gjalle.
Mbase ajo ka kohe qe ka vdekur, mendova per pak, pastaj as qe dyshova se ashtu duhet te ishte.
Mbylla syte, ndersa zhurma e makines grirese kishte kohe qe degjohej brenda kokes time.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:17 pm

Neser

------------------------------------------------------------------------

Gjithcka eshte nje genjeshter e madhe, nje genjeshter e treguar bukur, kaq pafajesiht e besueshme.
Kush do te guxonte te fliste per mungese fantazie.
Pretendim idiot.
Mos u justifikoni.
Eshte njesoj si droga.
Nje burre I qethur shkurt, me nje mjekerr te dendur te shikon ngultaz ne fytyre, ndersa retinat e tua zvogelohen, duart e djersitura ne fillim dridhen, pastaj gjithe trupi si nje frut i tej-pjekur keputet ne prehrin e pergjumjes.
Sā€™ke fryme.
Gjithcka palitet, si te ishte nje pelte e madhe e shtypur nga pesha e ketij qielli te qelqte.
Gjen damarin, shtrengon krahun me llastikun qe terheq me dhembe, ngul agien, terheq nje mase gjaku te cilen e shtyn perseri ngadale brenda venes tende.
Vena kau.
Keto nuk jane vena.
Eshte rrjeti energjitik i qenies tende.
Buzeqesh frikshem.
Mbyll syte dhe ja ku gjithca fundoset ne erresire.
Ke ftohte????
Sā€™ka se si.
Nuk e ndjen afshin e ngrohte qe te mbulon.
Ulesh ne gjunje, me sy te mbyllur ngerdheshesh frikshem.
Krisht, eshte kaq i bukur ky cast sa druaj se nuk eshte i imi.
E dini se cfare eshte gjeja me e bukur ne bote?
A keni mundur ta pyesni ndonjehere veten per kete, apo frika se nuk do te mund tu perkas kurre e ka mbajtur ate larg nga mendimet tuaja mediokre, nga bota juaj e vogel e mbushur me rutina.!?
Nuk ka asgje me te bukur se vdekja.
Eshte gjeja me perfekte, me eksituese, qe dikush mund te imagjinoj.
Eshte paturpesisht seksi.
Mjafton te flas per te, dhe ndiej te me fryhet.
Syte me cmenden.
Rrenqethem i teri, kerkoj nje vend ku te mund te mastruboj.
Nje vend ku te mund te derdhem.
Te gjithe te denuarit me vdekje ne castet e fundit te jetes kane nje ngrehje tmerresisht te fuqishme.
Eshte lavdia e fundit.
Cfare sfide.
Te gjithe mastrubohen, gardianet, policet, i denuari.
Orgji kolektive, dhe eshte festa e vdekjes.
Askush nuk mund te vrapoje, te iki, ti shpetoje gravitetit te saj, forces se saj terheqese, deshires per te ndier peshen e saj zhberese, per te shijuar nektarin e epshit te saj.
Le mos te flasim per sekonden perfekte pastaj, per castin ku ti ndihesh i terhequr nga nje dimension tjeter, dhe shikon tej vetes veten, qe po shnderrohet ne vete.
Gjithcka ndoth teksa po vdes.

Perseri terheq nje shkulm gjaku nga venat e tua, shtrengon dhembet, ngerdheshesh, ndjen rrenqethjen ne shpine, dhe pastaj gjithcka qe zbret ne vendin e vete, nga ajo ngjitje e shpejte e pakuptimte
Imazhe te shumfishuara, asnje lidhje midis tyre.
Asnje lidhje mes teje dhe botes.
Leviz pa u ndjere dhe nuk je hije.
Ajo qe na lidh me boten eshte koha.
Kohaaaaaa.
Si nje kordon ombelikal, ushqen qenien tone me gjithcka qe na duhet, na mban te bashkuar me njerzit, me boten, me te teren, e prape na flak ne vetmin tone.
Vetem nga dita qe lindim.


Z eshte tregtar kuvash.
Ben oferta te ndershme.
Ti paguan per pak shoqeri.
Ai te zgjat katalogun, te ngul syte dhe hesht.
Nuk do te influencoj ne zgjedhejen tende.
Sa kushton modeli 18.
Sa do te paguaje ti.
30 per gjithe naten.
Ai qesh.
Po tallesh.
Therret vajzen.
Ajo ngre bluzen.
Thithkat i ka te medhaja si dy ishuj cokollate, ndersa lekuren si nje det qumeshti.
Do te flesh me te?
Ke deshire ta pallosh, te shkerdhehesh me te?
A do tja prekesh cdo pjese te trupit te saj me buze, ta thithesh deri ne pergjakje, ta shkerdhesh me bindje se cdo renkim i dal nga kraharori i saj eshte nje bekim per parajesen ne te cilen e ke cuar?
Renkon bukur, kjo me beso.
Pastaj i drejtohet asaj, renko pak vogelushe.
Ajo renkon, pastaj buzeqesh.
E shikon se cfare frekuence ka renkimi i saj.
Buzeqeshje shenjtoresh-komentoj une.
Po ajo eshte nje shenjtore, thote ai dhe shkel syrin.
Me thuaj pra, a do te flesh prane saj, te mbulohesh nga trupi i saj i imet, te lundrosh ne magjine e enderrave te saj?
Te behesh I pamekate ne pranine e saj?
Mik, nuk dua te te mbush mendjen, por nje pallim me te eshte si te jesh ri-pagezuar.
Do ta duash boten me shume pas kesaj.
Tund koken ne shenje pohimi.

A do tja shikosh zogun .
I ben shenje vajzes te ule mbathjet, edhe pse them qe nuk eshte e nevojshme.
Atehere 50 dollar dhe kjo vogelushe e nderuar, me prejardhje shenjtoresh do te te jete ne sherbimin tuaj.
Ajo ben gjithcka.
Hahahahahahahahahahahahahahaha.
Eshte e perkushtuar si motra e Gjergj Elez Alise.
Qeshet me shakane e vete.


Ne shtepi eshte kaos.
Mbi tavoline instrumentat e mija, nje gjysem sanduici dhe nje gote qumesht..
Ne muret e dhomes gravura, skica, piktura te paperfunduara.
Je piktor-pyet me nje ze qe sja kisha degjuar der atehere.
Une tund koken.
Nuk ulet, qendron ne mes te dhomes, ne mes te drites.
Nuk ka as pasion dhe as lavdi ne ate trup te imet, te kerrusr, dhe kjo e bene te duket si shenjtore.
Vjen era sperme.
Ajo eshte e uritur.
I jap gjysmen e sanducict, goten me qumesht.
Ajo eshte mirenjohese.
Fillon te zhvishet.
Lakuriqesia e saj eshte tronditese.
Duhet te jete patjeter anemike.
Te pelqejne ishujt e mi te cokollates thote?????
Qesh frikshem.
Cfare do qe te bej thote???
A shpohesh e pyes une?
Ajo pohon me koke.
I tregoj qesen e e heroines.
Nuk kisha si te gabohesha, dukej qe ishte prezaqe.
Pastaj ajo me ndihmon te pervesh mengen.
Terheq serish nje shkulm gjaku, e shtyn tinezisht drejt rrjedhes se jetes, dhe koha dehet.
Ajo shpohet, leshohet mbi shtrat, nxjerr fryme.
Ka frike.
Ne retinat e ngushtuara imazhet e pakuptimta shfaqen, me bejne te qesh.
Hahahahahahahahahahahahahahaha.
Ajo shikon e habitur, struket edhe fort prane meje, dhe sikur kupton gjithcka pyet.
Po neser?????
Nuk e di nese ajo pyet veten a mua.
Hesht.
Ndjej peshen e se nesermes, dhe nuk dua ta mendoj ate.
Nuk ke pse shqetesohesh lepurushe, ne edhe mund te vrasim veten po te duam.
Ndihem i qete kur mendoj se e kam gjithmone nje mundesi shpetimi.
Ajo ngjeshet edhe me forte pas meje.
Rreshkas ne qetesise time djallezore.
Ne retina me ngjeshen imazhe te genjeshterta, pafajesisht te besueshme.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:18 pm

Sot u ngrita si njeriu i gjerave te vogla.
Hapesirat qe shtriheshin midis pjeseve te mija ishin te paperceptueshme.
Binte shi.
Perseri ne rruge.
Ishte ende heret kur dola.
Nuk kisha kohe ta mendoja e jo me ta doja kete dite.
Gjithcka perreth duket e re.
E re fringo, sikur te kete dale nga qesja.
Nje qese e mjegullt griset dhe zbulon konturet e sendeve, gjallesave.
Ne krahun tjeter dikush kollitet.
Duket si perendia e vdekjes qe del nga tymi i ferrit.
Ketu banoj une.
Mbase nuk ishte e nevojshme tja thosha vetes kete.
Ben mire njeriu qe ja thote here mbas here vetes adresen.
Eshte mase sigurie per te mos humbur rrugen e kthimit.
Dita terheq trupin e saj, si lehone kullon qumesht drite.
Perpara meje nje qen i zi.
Gjithcka duket kaq mitologjike, dhe vazhdoj te jem i bindur se kam nje koke te marre.
Vajza qe dua nuk eshte ne dritare.
ka kohe qe nuk e shikoj.
Kam deshire ta ndjej ate.
Hy ne je kafene.
-Me falni a mund te perdor banjon tuaj.
-Banjoja eshte vetem per klientet thote baristi.
Po, por eshte urgjente, ......... me duhet nje vend per te mastrubuar.
Ai nuk habitet, por edhe nuk flet, me shikon ne sy pa levizur.
-Ok me bej nje kafe i them dhe futem ne banjo.
Nuk e kam te veshtire te vij.
Laj duart ne nje kove jeshile, uji i seciles duket i yndyrshem.
Dal nga banja, ndersa kamarieri ben me koke nga tavolina ku eshte vendosur kafja.
Prane meje try burra te kollarisur, flasin me ze te larte.
Burri1- Ai nuk e do ate.
Burri 2_ Po ti nga e di??
Burri 1 E kam degjuar njehere kur uronte qe asaj te binin te gjithe dhembet qe kishte ne goje.
A nuk eshte kjo shenje qe tregon se ai nuk e do???
Te dy burrat pane nga burri i trete, sikur prisnin aprovimin e tij.
Burri 3 qeshi.
Pastaj tij qeshen edhe dy te tjeret.
Burri 3 flet me rradhe, por qesh bukur.
Qesh edhe atehere kur nuk ka asgje per te qeshur.
Dy te tjeret, qeshin dhe ata.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:18 pm

Burri i trete, vazhdon te praktikoj artin e tij te te qeshurit.
Ai me ansamblin e buzeve te tija, ma prish idene e kesaj dite marsi.
Befas gjithcka mbeshtillet nga ngjyrat.
Autobuz blu, qiell i verdhe, rruge te kuqe, dhe nje det portokalli, saldohen ne shpinen e imagjinates sime.
Nga e cara e deres vjen nje drite e bardhe.
Nuk degjohet asgje, a thua se gjithcka ka vdekur.
Perballe meje nje burre me kostum te bardh te dale mode, qesh me vete, pertypet, kafshon nje djalle e di se cfare.
Ai kthen koken ne anen tjeter, peshtyn mbi asfalt, humbet ne hamendjet e veta.
E gjitha duket si nje moment i vjeter, brenda te cilit eshte tmerresisht e veshtire te deportosh.
Perplasesh pas tij, kupton se koha persrit veten.
Njeriu me te bardha duket si engjell demode, i lodhur nga dyshimi.
Ne boten tone te gjithe i perkasim dyshimit, te gjithe jemi ingranazhe te tij.
Dyshimi nuk di te flere.
Gjithcka dyshon, madje edhte pritja eshte dyshuese.
Mbushem me fryme, perkulem mbi asfalt, vendos duart ne pozicion starti, ngre koken larte, tendos tshpinen, sprintoj.
Vrapoj me gjithe forcen time, si te isha mezat i dashuruar me eren, si te isha hamshor qe kerkoja te puthja barkun e lirise, e prape ndjeja rreth vetes, ne te rrahurat e zemres sime, ne syte e mij, ne pulsin tim, dyshimin.
Dyshimit nuk mund ti shpetosh.
Ai ushqehet me mendimin tend, dhe nuk di te vrapoje.
Te shikon ngultaz ne sy, ngadale instalohet brenda teje.
Mbeshtillet rreth trupit te vete, e me naivitetin e nje femije, plotesiht e pafajshme shkatarron qetesine tende .
Nuk kam me se cā€™pres, prandaj pres gjithcka.
Harrova emrin dhe fytyren e vajzes qe desha.
Sme kujtohen syte e saj, e as ngjyra e flokeve.
E vetmja gje qe me vjen ne mend eshte aroma e gjinjeve.
Kujtimet per aromat jetojne me gjate nga te gjitha llojet e tjera te kujtimeve.
Do te kisha ngritur nje babiloni aromash nese do te sillja ne mend te gjitha dashurit e mija.
Por ja qe gjithecka nuhas nga dritarja e shtepise sime eshte ere asfalt i lagur.
Qytetit i lagen kembet.
Dritarja ime eshte e kalbur.
Catia ime eshte e mbushur me bula shiu.
Muzika e pikave qe perplasen mbi dysheme te pergjum.
Muri i shtepise eshte i veshur me myshk, ndersa ne oborr, po krijohet nje pellg me te cilin ne diten e trete te javes do te bie ne dashuri..
Eshte mars, koha per tu dashuruar.
O zot sa i gjate eshte ky cast, sa i huaj, dhe sa vetem ndihem ne kete dite te njomur.
Dhe nuk kam ku te shkoj ne kete ore te vetmise sime.
Nese mbyll syte, dhe buzeqesh per nje moment, mbase do te ndodh dicka, degjoj nje ze nga pjesa optimiste e vtetes.
Them ta provoj.
Mbyll syte, dhe buzeqesh.
Asgje, nuk ndodh asgje.
Tani leshoje trupin, plotesisht, clirohu, mbaji syte mbyllur dhe vazhdo te buzeqeshesh, kembengul zeri.
Bindem, por perseri nuk ndodh asgje.
Tani shto pak uthull, vaj ulliri, dhe majdanoz, karrotat e zjera priti holle, ndersa patet fergoi me gjalp.
Cfare????
Zeri po cmendet???
Ai uleret, e mua me tundet dyshemeja e kraharorit.
Hahahahahaahhahaha
Por zeri vazhdon.
Shto pak vere te bardhe, dhe pak rrushe te thate.
Kanelle, mos harro te hedhesh kanelle, sepse ajo e ben gjithcka me te deshirueshme, pastaj pak qumesht te skremuar dhe pasi ta lesh ne furre per 30 minuta do te shikosh se do te jete gati per tu servirur me vere te bardhe.
Zeri hesht, ndersa oshetima e tij me mblidhet ne fyt.
Vjelle.
Pema e zhveshur ne fund te oborrit, me kujton trupin e gjyshes sime te vdekur.
Ishte i ftohte dhe i lemuar si ky mur i lagur.
Ate e gjeten te vdekur tek qendronte e ulur ne parvazin e dritares.
Ne duar mbante nje lule te thare.
Syte i kishte drejtuar nga qielli dhe dukej e lumtur.
Plaka ishte e cmendur, si te gjithe pleqet ne fisin tone.
Vjen nje dite dhe te gjithe cmenden.
Nuk eshte veshtire ta kuptosh se kur ndoth kjo, sepse pikerisht atehere ata behen me te bukur, me te rinj, thua se nuk do te vdesin kurre.
Plaka kishte floke mendafshi, sy manushaqeje, dhe gishterinj te gjate e te brishte.
Perkedhelte femijet, e mblidhte molle me duart e saj te bukura, mesonte te donte sendet duke lemuar format e tyre me mollezat e gishtave.
Me ka mesuar edhe mua te dua sendet, te flas me to.
Kur femijet e u rriten, ajo lemonte qiellin.
Atehere te gjithe thane se ajo u cmend si e jema, si i jati, si te gjithe moshataret e saj ne fisin tone.
Dhe ishte kaq e bukur, sa nuk mund te kishte frike nga vdekja.
Dhe ishte kaq e vertete sa zor te mos ishte e dashuruar me jeten.
Ne fisin tone vjen nje dite dhe te gjithe cmenden...... cmenden nga deshira per te dashur.
Ishte nje dite marsi.
Ngjyrat kishin ngrire te pezmeta mbi shpinat e sendeve.
Lageshin kembet e qytetit te mbuluar nga aroma e asfaltit te lagur.
Nje burre i vjeter me nje kostum te bardhe, me krahe engjelli, capitej ne skajin tjeter te dyshimit te tij, per ti dhene se paku nje kuptim te trishte pritjes sime
Zeri brenda meje ishte shurdhuar..
Nuk me kujtohej as emri e as fytyra e vajzes qe desha, dhe po cmendesha si te gjithe anetaret e fisti tim, po cmendesha nga deshira per te dashuruar.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:19 pm

Vrasesi


Kam kohe qe nuk dal nga shtepia.
Dua te rrefej se eshte dikush qe po kerkon te me vrase. Mos me pyesni se nga e di kete, sepse do te ishte teper e veshtire tua shpjegoja, e rendesishme eshte se atje ne rrugen e madhe, pikerisht ne trutuarin perballe nderteses ku une banoj, per ore te tera qendron nje meso burre, i veshur me nje pardesy bezhe e cila jo pa qellim eshte e mbyllur gjithmone deri ne fyt. Eshte ai vrasesi im. Poshte pardesyse ka nje sakice (sqepar), me te cilen kerkon te me hape koken ne dysh. Bota eshte e mbushur me manjaker, me te semure psiqike, shpirt trazuar, e une tani jam nje njeri qe perndiqet ne cdo hap nga nje marre. Dje psh , ai mori te njejtin autobus me timin, dhe u ul ne nje pozicion nga I cili mund te kontrollonte te gjitha levizjet e mija. Mbante syze te errata per te mos u kuptuar, qe me kishte ngulur ate veshtrimin e tij te yndyrshem, dhe bente gjate gjithe kohes sikur shfletonte nje gazete sportive. Udhetimi zgjati 25 minuta e gjate gjithe kesaj kohe ai nuk e ndryshoi asnjehere fleten e gazetes, e kjo me ben te mendoj se ai nuk po lexonte asgje, por thjeshte po perpiqej te me hidhte hi syve mua. Zbriti ne stacionin tim, e me ndoqi nga pas me nje te ecur te permbajtur, dhe kur une ju afrova hyrjes se pallatit ai u mbeshtet ne murin perballe.Kushedi se cfare mendonte ne ato caste. Mbase imagjononte se si ngrinte sepaten e tij mbi mua e me godiste pambarimisht duke kqyrur gjakun tim.
Rrenqethem kur mendoj se ai vazhdon te jete poshte dritares sime.

…………………………..

Ka dite qe nuk shkoj ne pune, ne fakt nuk dale fare nga shtepia. Burri me pardesyne bezhe, sillet si hiene rreth pallatit tim, e nuk ben gje tjeter vec hedh veshtrime te shpeshta nga dritarja ime, pa e ditur se une jam mbrapa perdeve duke e vrojtuar. Eshte shume I durueshem, dhe pret qe une te dal jashte per te vene ne jete planin e tij te cmendur. Eshte kaq i vendosur sa duket se asgje nuk ka per ta ndalur ate. Edhe per te ngrene ha ne nje fast food ketu perballe shtepise sime. Kur behet nate, edhe pse une nuk mund te shikoj qoshen e tij, perseri e di se ai eshte diku ne erresire, i shkrire ne te, e nganjehere mendimi ma sjell rrufeshem prapa deres time, ku ai gjysem i djersitur shtrengon bishtin e sqeparit, ngre doren e behet gati te trokase.
Mbase ai nuk e di qe une jam duke e pritur, jam ketu i pergatitur per ardhjen e tij. Mendon se do ta kete te lehte me mua, por nuk e di se mbas deres e pres une, bashke me makthin tim, duke perjetuar frikshem te gjitha levizjet qe behen ne korridor.

……………………………….

Kane kaluar jave nga hera e fundit kur dola ne rruge.
Sot mora nje telefonate nga agjensia per te cilen punoj dhe mesova se me kishin pushuar. Nuk kisha asnje arsye per tu justifikuar, ndaj nuk bera gje tjeter vec ula receptorin, dhe pranova ne heshtje vendimin e marre tashme nga bosi im. E ndjeja se pas humbjes se punes do te me duhej te perballesha me probleme edhe me te medha, por gjithesesi, ishte e pa-mend te dilja nga shtepia pasi ai vazhdonte te me priste, aty ne qoshen e tij, te me priste per te me ekzekutuar. Shpesh me kishte shkuar nder mend te telefonoja policine e ti thosha se eshte dikush, nje i marre, i paemer, nje manjak qe ka nje sopate poshte pardesyse se tij bezhe, e qe nuk pret qe tjeter vec te dal nga shtepia per te me hapur koken si kungull.
Ata do te me pyesnin se kush ishte ky person, si e kishte emrin, ku ndodhej, a mund ta shikoja une sepaten e tij, e shume te tjera si keto, per te cilat une nuk kisha asnje pergjigje.
Kjo eshte tragjike.
Po sikur te mos me besonin e te me merrnin per te marre. Do te me mbyllnin ne nje nga ato spitalet psiqiatrike.
Kjo do te ishte edhe me e pashprese.
Ai mund te prezantohej si ndonje i afermi im i larget dhete vinte ne spital per te me viztituar, e shume qetesisht mund te me ekzekutonte aty, ne dhomen time, duke me mbytur me duart e tij te fuqishme, a duke ma perplasur koken mbas cimentos. Pastaj do te justifikohej se une e kisha sulumuar i pari, e ai e kishte bere per tu vetembrojtur.
Pune m-uti.
Ecejak ne dhomen time, kerkoj nje rrugedalje, nderkohe qe e ndiej se si koha dobeson durimin tim. Ka dite qe gjume-prishur ngrihem naten i mbytur ne thirrje nga enderra te frikshme, nga enderra makabre, ku une qendroj i shtrire ne kembet e tij, e ai eshte duke me goditur me sqeparin e tij.
Ndjej dhimbje ne kafke.
Po cmendem.


Ka kaluar me shume se nje muaj qe nuk dal nga shtepia.
Nuk e di se c’dite eshte, e as e kam idene se sa eshte data.
Tani ndihem si nje kavie qe e mbyllur ne nje kafaz te madh, e me te cilen jane duke eksperimentuar. Eksperimentojne me durimin tim, me friken time, me pritjen time.
Ai vazhdon te qendroje i heshtur perballe pallatit tim, duke ndezur e fikur nje nga nje cigaret , duke hedhur veshtrime anonime mbi dritaren time.
Forcat po me shterin, e bashke me te duket se po shter edhe pritja ime ne kete hapesire te lodhur, ku une marr fryme shpejte, ku pulsi im kercen nje koreografi frike, ku ne gjak kam aq adrenaline sa mund te kisha bere edhe nje elefant ti dridheshin gjunjet, kur bebezat i kam te shqyera aq shume sa e bardha syve nuk mund te vihet re, e qimet e gjithe trupit i kam te ngritura perpjete si te me kete goditur rrufeja.
Me nje fjale jam duke perjetuar ankthin me te tmerrshem, e cdo sekonde lus zotin qe kjo te marre fund, por duket se ai eshte mese i vendosur per te me ekzekutuar.

……………………………

U bene me shume se dy muaj qe nuk dal nga shtepia.
Me kane prere energjine elektrike, ujin, dhe gazin.
Nuk kam se me se te gatuaj, nuk kam se me se te lahem, nuk kam se me se te ngrohem.
Shtratin e kam afruar prane deres, te cilen e kam siguruar mjaft mire. Poshte jastekut mbaj nje thike te stermadhe, dhe gjithe diten rri shtrire i mbuluar me kuverta. Kam filluar te vi ere te ndyre dhe kam zene parasite.
Ka dite qe dal vetem kaps nga ushqimet e thata qe konsumoj, ndersa trupi me eshte mbushur me pulla te kuqe, dhe me pucrra plot qelb.
Floket me kane rene pothuaj plotesisht, ndersa dje teksa shikoja shperfytyrimin tim ne pasqyre, arrita te heq nje nga dhembet e mi me dore. Kishte dite qe me levzite, dhe mjaftoi vetem nje terheqje e lehte qe ai te dilte nga nofulla ime e poshtme.
Tani jam shnderruar ne nje qenie tjeter, te pashprese, qe kalon diten perpara dritares, duke vrojtuar vrasesin me pardesyne bezhe i cili ben ecejake, hedh veshtrime nga dritarja ime, ushqehet me sanduiche, pi cigare te shtrenjta, e kohe pas kohe rregullon sqeparin qe fsheh poshte pardesyse.
Ka momente qe ndihem i ndricuar nga arsyeja.
Ne momente te tilla une di gjithcka, gjithcka eshte kaq e qarte per mua, kaq e kuptueshme, kaq e prekshme. Ne momente te tilla nuk ka enigma, nuk ka te fshehta a sekrete qe mund ti shpetojne trurit tim. Eshte dhurata e vetme e ketij meditimi dy mujor, ne te cilin truri funksionon me kapacitet te plote per te parashikuar levizjet e vrasesit tim.

………………………………


Sot nuk kam vene gjume ne sy.
E gdhiva.
Pata nje nga ato momentet ku gjithcka mu ndricua, dhe gjerat mu duken kaq te qarta.
Nuk kam rrugedalje tjeter vec ta vrase ate. Ai nuk mund ta mendoje se une pikerisht, i strukuri, i tremburi, une qe me ka hyre tmerri prej tij, te zbrese ne rruge per ta hequr vete i pari qafe. Ai nuk mund ta imagjoinoj kete. Tani ai nuk eshte aty. Ka hyre ne Fast foodin e tij per tu ushqyer, e pikerisht ky eshte momenti me perfekt. Do te pres sa te dale nga fast foodi. Do ta terheq drejt ndonje rrugice e aty, do ta vras, ose se paku do perleshem me te.
Rrembeva thiken nga poshte jastekut, e fsheha mbas shpine, dhe zbrita rrufeshem shkallet. U mbeshteta ne murin perballe fast foodit, dhe ndeza nje cigare te cilen ja kerkova dikujt. Pastaj ja ngula syte hyrjes, ne pritje qe ai te dilte duke u mbllacitur. Ai nuk po dilte. Ne fakt kishin kaluar vetem 40 minuta, e une duhet te prisja me teper.

Bleva nje pakete cigare, e fillova te tymos nervoz, me syte e ngulur ne hyrjen e fast foodit, e duke rregulluar here mbas here thiken qe tashme e kasha vendosur poshte xhaketes sime, te cilen jo pa qellim e kasha mberthyer deri ne fyt.

Pas dy oresh e vura re te kalonte shkujdesur perpara meje, duke u hequr se nuk me kishte vene re. Ai nuk kishte shkuar per te ngrene, por….. nje dreq e di se ku kishte shkuar. Nuk mi hodhi syte, por vazhdoi te eci I qete. E ndoqa nga pas. Isha shume I sigurte qe ai e dinte se po e ndiqja, Jo pa qellim ai po drejtohej nga nje rrugice e vetmuar, e boshatisur. Sic duket edhe ai e kishte ndare mendjen qe te perlesheshim.
Sa me thelle hynim ne rrugice, aq me e vetmuar behej ajo, aq me bosh.
Tani degjoheshin vetem hapat tona.
I shpejtova ato, e tani isha vetem 2 metra larg tij. Mund tja ndjeja edhe frymarrjen. E arrita, nxorra thiken nga breda xhaketes, e cika mbi sup, dhe ja ai u kthye.
Me pa i habitur, nuk me kishte pandehur kaq te guximshem sic duket, prandaj edhe habitej.
Hapi gojen te thoshte dicka, po nuk kishte kohe, thika ime e mprehte depertoi kraharorin e tij, e ai u plandos ne kembet e mija, ndersa gjaku i tij i ngrohte, me njomi duart. Mjaft i qete, pastrova thiken nga gjurmet e mija, dhe e hodha ne nje pusete aty afrer. Pastaj pasi u sigurova qe askush nuk me kishte pare, me hap ate qete dola nga rrugica, duke lene shakull ate qe donte te me vriste e bashke me te makthin tim. Ndjehesha i cliruar, i qete, i plote.
Ndihesha serish njeri, nje njeri tjeter.


Dy ore me pas, pasi shkrydha gjunjet ne xhiro te gjata, e mbusha mushkrite me ajrin e paster te parqeve, bleva nje pica dhe u drejtova per ne banesen time e cila ka nevoje per nje pastrim serioz. Qe neser do te gjej nje pune te re, qe neser do ti kthehem normalitetit. Hap dritaren e baneses sime per te lene ajrin e fresket te janarit te prek te mbushi dhomen time qe qelbet era kalbesire.
Rruga ime tashme eshte plotesisht bosh, e une per te fundit here hedh veshtrimin nga vendi ku me pare rrinte ai, dhe u ndjehem mire kur ve re se ai nuk eshte aty.
Ai tani mbase ndodhej ne morg, a ndoshta vazhdon te qendroje akoma I shtrire ne kalldremin e asaj rrugice qorre.
Qyteti ka rene ne gjume.
Gjithcka eshte zhytur ne terrin e thelle te dimrit. Te gjithe flene te qete, te
gjitha dritat jane te fikura.
Te gjitha??
Ne fakt jo te gjitha.
Ne pallatin perballe, ne katin e trete nje drite eshte akoma e ndezur e aty nje grua rreth te 50-ve po me shikon ngultaz. Pse me shikon ajo. C’fare ishte kaq interesante tek une.
Me sa me kujtohet ajo ka qene ne dritare edhe dje, bile edhe para nje jave.
Po po, gjate gjithe kesaj kohe qe une kam qene ne vrojtim te vrasesit tim, ajo ka qene ne vrojtimin tim. Pra ajo e di qe une ruhesha nga burri me pardesyne bezhe, e kur te mesoje per vdekjen e tij, ajo me siguri do te lajmeroje policine e do ti vere ne dukje dyshimet e saja.
Pra ja kush na paska qene arsyeja e qendrimit te saj ne dritare, ajo me paska pergjuar mua.
Po po jam shume i sigurte, qe ajo e di.
Ajo me ka pergjuar.
E poshtra, do te me fuse ne burg, c’makth, c’ankth, c’stres.
Duhet te shpetoj perj saj.
Te iki?
Te braktis shtepine, gjithcka e te largohem.
Cte bej?
Nuk mund te braktise gjithcka kam vetem sepse nje ndyresire kerkon te me fuse ne burg.
Nuk mund te hedh ne hic gjithe jeten time, vetem e vetem se nje qelbesire nuk do te rri pa folur.
Duhet te gjej nje zgjidhje, patjeter te bej dicka per te dale nga kjo situate.
Mbase me mire do te ishte sikur ta hiqja qafe ate.
Po po keshtu do te bej.
Da ta vrase ate.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:19 pm

Qyteti eshte i vogel.
Ne pjesen veriore eshte nje lagje e kuqe, me ndertesa te vjetra.
Pallate me tulla te ngrena nga koha.
Rruget jane te ngushta, te kalldremta, me pellgje ku neteve te kthjellta lahet hena.
Dyqane qe shesin gjithcka.
Prostituta, plaka, te reja, te shendosha, thatime ........gerrvishtin me takat e larta qetesine e rrugeve te varfera, intime.
Pisllek, e ere e ndyre, si nje uturak ku 100 lebroze kane peshtyre.
Mizerja kercen ne cdo prag.
Ne parmazet e dritareve te veshur me avull, fantazma e te ftohtit shfaqet.


Pjesa e dyte: "NJE BURRE PLAK DUKET NE RRUGE"

Ai ec ngadale.
Mbeshtetet mbi shkopin e thare, dhe drejtohet per ne fundin e rrugices.
Hyn ne dyqanin e sendeve te perdorura.
Pershendetet me zilen e deres.
Jane miq bashke.
Perballe tij nje tjeter moshatar, ja ngul syte duarve te tij te thara.
Syve te tij te jeshilte, qe ne menyre te pakuptimte qajne.
Ai eshte klient i rregullt.
Ne kete dyqan vite te shkuara kur ende femije, nena i ka blere lodren e pare, qe si sot i kujtohet, ish nje karroc e drunjte pa rrota.
E deshte atehere karrocen e drurit, magjine qe ajo mbante ngarkuar, i bindur ne madheshtine e saj, atehere ende i vogel, vetes i qe betuar, se kur te rritej do te bente nje karroce te madhe, e ne te do te hypte te gjithe banoret e varfer te kesaj lagje.
Dyqani i sendeve te perdorura, i mbushur me pluhur e rraqe, me rafte te stermedha druri, me senduqe te nginjur si barqe.
Kish gelltitur mijera sende, qe dikur i perkitnin te them se kujt sdi , e tani qendronin te heshtura, prisnin padronin e ri.
Plaku i vjeter, i zbardhur, kerrusur mbi hijen e tij.
Gjithe ditet qe nga jeta i kishin mbetur, i kishte futur ne nje kuti.
Ja zgjati kutin moshatarit, qe koka i dridhet mbi supe.
Merri i tha, e me jep per ditet e mia nje tufe me lule.
Lule plastike, lule artificiale, qe nuk kane as ere e as asgje tjeter, por gjithesesi jane te bukura.
Shkembimi u krye aty per aty.
Pronari i ri i diteve te tija, heshtur e pa ne sy.
Pastaj e ndoqi kufomen e gjalle qe pragun e dyqanit i perkundshem kaloi, ne duar mbante tufen e luleve artificiale, e ai vete kutin me ditet qe sdine te rendojne.


Pjesa e trete: "TE NESERMEN NE MENGJES"

Lagjia e mardhur nga te ftohtet struket ne sqetullen e botes.
Rrugica eshte bosh.
Ne kutine e kartonit, ne dyqanin e relikeve sorrollaten ditet e pajetuara, ndersa ne nje bodrum, nga ata te ndresave te kuqe, shtrihet kufoma e nje plaku, me lule plastike ne duar.
Ne kembet e tij qendron karroca e drunjte, e vogel, pa rrota, nuk eshte me loder.
Eshte motra e vogel e karroces se madhe, qe do te ndertohej ne nje nga ditet qe kurre su jetuan.
Lulet plastike, te bukura, artificiale pa ere, konvertuar me enderren qe kurre smorri tjeter vlere, qe fle ne nje nga raftet e dyqanit te relikeve.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:20 pm

Jetoj prej 2 vjetesh ne hackney, nje lagje e ndyre e Londres.
Cdo nate tek kthehem ne shtepi, marre autobuzin W 15.
Kthehem vone, e shpesh qellon qe ne autobuz te jem vetem une e shoferi.
Ka dicka te lodhshme, dicka qe te pergjum ne kete kthimin tim ne shtepi, ku nuk me pret askush.
Fitxheraldi, nje irlandes i alkolizuar qe jeton me qenin e tij me thote gjithmone se eshte e veshtire te jetosh vetem.
Mua me pelqen.
Eshte nje lloj semundjeje vetmia.
Mesohesh aq shume me veten se nuk duron te tjeret perreth teje.
Te vetmet raste kur te mungojne njerizt jane rastet kur ke dicka per te thene, ose kur ke deshire te pallosh ndokend.
Kur plakesh blen nje qen si Fitxheraldi, dhe ja ku e mbyll jeten.
Me qenin mund te flasesh sa te duash, ndersa me plakjen koha e fshin epshin, dhe nevojat fiziologjike shnderrohen ne shtriqje poshte corcafeve te ngrohte.
Vetmia eshte liri mendoj shpesh, ndersa Fitxheraldi thote se nje dite qeni i tij do te mbetet vetem.
E shikoj se ai nuk eshte me i lire.
E ka lidhur jeten e tij ne nje menyre apo ne nje tjeter me ate kafshe te heshtur, aspak inteligjente.
Nje dite ti vdes.
Njerzit ndjejne kundermimin e kufomes tende, pastaj marrin ne telefon policine, e cila zbulon trupin e dekompozuar.
Ne Tv mund te jesh edhe nje lajm 40 sekondesh, ne formen e njoftimit, ndersa qeni sado besnik te kete qene nga urija nuk do te kete rezistuar dot, por do te te kete keputuar nje cope nga trupi yt per tu ushqyer, e kur te kete mbushur barkun do tja filloj serish qarjes e kuitjes.
Qesha kur mendova fytyren e kuqe te Fitxheraldit pa veshe e pa hunde, ndersa qeni i tij me nje pamje aspak fajtore, lepihej.
Kafshe e shpifur, mendova.
Te gjitha i mendoja teksa prisja autobuzin.
Ja ku duket autobuzi, si gjithmone i zbrazur ne kete ores te nates, duke te krijuar edhe ai pershtypjen se ishte vetem.
Nje pasagjer i vetmuar, ne nje stacion te vetmuar, pret nje autobuz te vetmuar, per te shkuar ne nje shtepi te vetmuar, qe nje lagje te vetmuar.
Kjo eshte shume per te qene rastesi mendova.
Autobuzi me ndaloi tek kembet, e une munda te shikoj rreflektimin tim ne xhamin e deres.
Pashe dicka ndryshe tek vetja, dicka qe nuk kisha kohe ta kuptoja se c'ishte.
Hypa ne autobuz, dhe per cudi shoferi isha po une!!!
I hapa syte mire, i shqeva ne fakt, dhe pashe veten time te ulur ne timonin e autobuzit.
Isha i vetmi pasagjer ne autobuz.
Ne fakt isha i vetmi njeri ne autobuz.
Une pasagjeri, e po une shoferi.
Dy stacione me tej nje tjeter i vonuar, ne nje stacion te vetmuar priste autobuzin.
Tek shikoja autobuzin te afrohej mu be se e njihja pasagjerin e vetmuar.
Nuk mund tja shikoja fytyren, por e kisha mjafte te njohur qendrimin e tij, levizjet e tij, veshjen e tij, bile edhe menyren se si ai eci per tia afruar deres se autobuzit.
Vetem kur hypi na autobuz, pashe se pasagjeri qe sapo kishte hypur ne autobuz isha une.
E pabesueshme, por ai, dmth une isha aty i dyfishuar.
Nuk mund te kuptoja se kush nga ata isha une, ai i verteti.
Autobuzi ecte mes per mes erresires, ndersa rruga shqyhej nga dritat.
Ne koken time mendimi i erret po me lidhte syte.
Nuk dija cte beja, me, ndresa e ndjeja se qenia ime ishte ndare ne tresh, e kjo dhimbte.
U ngrita nga vendi, ku isha ulur e po keshtu edhe pasagjeri tjeter, qe ishte po une, ndersa shoferi, pra une po behej gati te ndalonte autobuzin ne stacion.
Ishte stacioni im, e une e vendosa qe ne kete stacion nga autobuzi do te zbrisja vetem une, e po keshtu kishin menduar edhe dyfishimet e mija.
Ne kete moment une dhe pasagjeri ( pra une) ju afruam shoferit, te dy nxorrem nga xhepat thikat dhe e masakruam veten tone i cili edhe ai me thike ne dore nuk mundi ti bente balle sulmit tone. E goditem papushim me thikat tona, ndersa perpjekjet e tij per te na ndaluar, ishin te kota.
Me ne fund vetes sime ju keput koka mbi timon, e dha shpirt.
Une dhe pasagjeri tjeter qe isha po une filluam te godasim njeri-tjetrin me thike, duke u perlyer me gjak, e duke uleritur nga dhembjet.
Pastaj e godita ne zverrk.
Kjo ishte goditja vdekjeprurese, e ai ( une ) u plandosa mbi trupin tim.
Isha i vetmi qe kisha mbetur ne kembe, e po i vetem po behesha gati te zbrisja nga autobuzi, duke lene paze vetvetet, e duke shpetuar nga dyfishimet qe mbase ishin mbarsur e kishin marre jete ne koken time tek prisja autobuzin.
Fitxheraldi thote se vetmia eshte frike, frika eshte dashuri, e njerzit e vetmuar te dashuruar me veten.
Dola nga autobuzi, duke kapercyer mbi kufomat e mija.
Ne rruge ndihej nje arome e kendshme, ndersa une adhuroja hijen time qe rreflektohej ne rrugen e zbrazur.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:20 pm

Ai kishte tre sy.
Si te gjithe njerzit normal dy i kishte ne balle, ndersa syri i trete ndodhej tamam aty ku mbaronte shtylla kurrizore, ju shume larte vrimes anale.
Per te qene me te hapur nje sy e kishe ne by-the.
Askush nuk e kishte besuar nje gje te tille, edhe pse gazetat kishin shkruar artikuj pafund, e kishte patur edhe nga ata qe kishin ndermarre studime shkencore, per te analizuar kete crregullim gjenetik.
Pastaj ishin lodhur, e kishin harruar, dhe ai ishte bere pjese e kesaj bote, e cila edhe pse e kishte patur te veshtire ta pranonte, me ne fund e kishte hedhur ne nje qoshe te humbur, diku ne nje ishull te vendit, te rrethuar nga deti e thashethemet.
Jeta nganjehere eshte mjaft mizore me ne. Sikur te mos kishte mjaftuar e gjitha kjo qe fati kishte kurdisur ndaj tij, kur ishte ne moshen 5 vjece zoti i pati marre driten e syve, dhe e pati lene te verber. Shume vone atij ju kthye veshtrimi serish, por nga te tre syte vetem ai qe kishte ne prapanice rifitoi aftesine per te pare perseri. Donte s'donte do ti duhej te ngrinte te ndenjurat perpjete sa here qe donte te perceptonte boten.
Ja qe duket qesharake, por ai e shikonte boten me By-the.
Bile edhe kur dikush mendonte t'ia thoshte te verteten ne sy, duhej te mendohej mire para se ta bente ate.
Ne pantallona kishte nje vrime, qe korrespondonte me vendin ku ishte syri i tij. Njerzit qeshnin me te, por askush nuk mund ta bente kete mbas shpine, pasi ai i shikonte te gjitha, nuk i shpetonte asgje.
Me kalimin e kohes ai u rrit, e u be nje mashkull i bukur, i fuqishem, i zgjuar e i heshtur.
I njohur kishte qene qe nga lindja.
Vetmia, e kishte bere te mprehte, e njohes te mire te natyres njerzore, por pati kultivuar ne shpirtin e tij edhe ironine dhe cinizmin.
Kishte nje mendje te shkathet, dhe nje gjuhe qe vraponte edhe me shpejte nga ajo e bashke- biseduesve, edhe pse ata pothuaj nuk ekzistonin.
Ai nuk fliste kurre pa u menduar.
Aq mire i njihte njerzit sa nganjehere i degjonte ata, edhe pse nuk e kishin hapur akoma gojen.
Por per fat te keq, tani nuk do te mund te shikonte me.
Njerzit nuk donin qe ai te kishte me nje vrime ne pantallona, pasi kuptohet tani nuk ishte me femije, e kjo do te ishte mjafte shqetesuese jo vetem per komunitetin, por edhe per turistet e shumte qe vizitonin ishullin.
Te tere ishin vene ne siklet.
Nuk mund tja mohonin te drejten per te pare, e nga ana tjeter nuk mund te lejonin qe ai te verdallosej neper ishull me pantallonat e shqyera prej nga dukej me lehtesi jo vetem prapanica leshatore por edhe dicka tjeter qe mund te merrej edhe si hunde, nese do te ishte vendosur poshte syrit te trete.
Ate vit kishin ardhur shume me pak turist ne ishull, e meqe te gjithe jetonin me te ardhurat e turizmit nuk nguruan te fajesonin by-then e tij .
Kane ikur sepse nuk mund te shikojne nje njeri te tille qe verdalloset gjysem i zhveshur , kishin komentuar te tere, ndersa ata me pleqte kishin thene qe ai ishte nje mallkim.
Qe kur ka lindur ai, ishulli eshte kthyer ne shkretetire, nuk vijne jo turistet, po edhe zogjte kane filluar te largohen vazhdonin komentet.
Te gjithe e urrenin ate, perbindeshin.
Askush nuk i fliste, ndersa ai u kthente te tereve by-the-en , per ti pare e per ti regjistruar ne kujtesen e tij keta njerez te cilet kerkonin ti vidhnin te drejten per te pare.
Nje njeri i vetmuar ecte ne rruget e veshura me kalldrem.
Sapo degjonte ndonje ze ai, perkulej e kthenet by-then andej nga vinte zeri. Ne fakt ishte dicka qesharake, kur shikoj ate njeri qe ecte si orangutang, e nga ajo pjese leshatore e trupit te tij, te cilen ai kishte filluar edhe ta rruante per te reduktuar bezdine qe mund ti shkaktonin qimet e gjata levizte nje sy i shkathet.
E c'ngjyre mund te kishte syri i tij?
A kishte ai qepalla, po qerpike???
Ja pyetje te tilla ishin shpesh objekt bisede i njerzve pavarsisht nga mosha e tyre, ndersa ai si nje hije ecte i vetmuar, e i perkulej botes, jo nga respekti, por nga deshira per ta njohur ate.
Kot nuk thone rruga drejt njohjes kalon shpesh ne disa shtigje shume te veshtira.
Njerzit e urrenin ne kulm, me teper se fati i tij.
Por ja nje dite dikush i afrohet, i therret ne emer, e nuk vonon shume por shikon te ndenjuren e tij e cila kishte fituar nje forme te cuditshme ne perpjekje per tu vete-pershtatur e per ti hapur rrugen drites drejt shqises se fshehur, qe ta fokusoje.
E kuptoin qe tani kishte vemendjen e tij, e kete e shprehte jo vetem perkulja e menjehershme, e shpines, por edhe pozicioni statik i syrit te tij i cili ishte disi me i madh nga nje sy normal.
Ne fillim djaloshi mendoi se do te ishte ndonje reporter, a ndoshta ndonje shkencetare do ti jepte te nenshkruante kontrata pa fund ku do ti kerkohej qe ai tja shiste trupin filan universiteti per studime mbas vdekjes.
Sigurisht qe u habit, kur pa fytyren e Kryetarit te bashkise, qe i buzeqeshte gjithe respekt bythes se tij.
Do te me kerkoj te mos dale me ne rruge me pantallona te cara mendoi, mendoi, por e pa te arsyeshme qe te bisedonte me te.
Ne mbledhjen e keshillit bashkiak dikush kishte dhene idene se ai duhet te ecte vetem ne disa rruge te qytetit , te paracaktuara qe me pare, keshtu qe femijet, vajzat apo dhe grate do te reduktonin sa te mundeshin perplasjet me te.
Pati edhe nga ate qe paten paraqitur ne bashki nje plan studimi, ku kordinoheshin oraret se kur ai mund te dilte neper rruge, apo edhe buze plazhit. Bile kishin sugjeruar qe ne qytet te vendosej nje tabele si ato qe vendosen ne vendet ku ndalohet parkingu i makinave, por ne vend te makines, kesaj here te vendosej nje By-th e zhveshur me nje kryq te kuq, qe do te thoshte se ai nuk duhet te kalonte apo qendronte ne keto zona.
Edhe ky mendim nuk ishte pranuar nga keshilli bashkiak, i cili kishte ftuar qytetaret te ofronin idete e tyre, per te zgjidhur kete problem qe po largonte turistet nga zona, e qe ishte mjaft e rende moralisht per banoret e ishullit.
Dhe ja ku kishte ardhur tani vete kryetari i bashkise, per ta takuar e per ti ofruar ndonje zgjidhje te mundshme.
Kryetari i baskise ishte mjafte i interesuar ne zgjidhjen e ketij problemi, zgjidhja e te cilit do tja rriste mjafte reputacionin atij, tani qe po afronin edhe zgjidhjet lokale.
Fytyra e tij e qeshur, dhe bytha e rruar, me syrin e pangjyre, pa qepalla e pa qerpike perballeshin te heshtur.
Ne dore Kryetari i Bashkise kishte nje cante, te cilen e vuri gjithe kujdes mbi tavoline.
Pasi i folen njeri tjetrit me nje respekt qe nuk e di se ne c'gozhde te arsyes e kishin varur ra perseri nje heshtje.
Kryetari i bashkise, i buzeqeshi prapanices se tij, me nje te qeshur te peshtire, sa qimet ( ato pak qe i kishin shpetuar briskut) erdhen e u ngriten perpjete nga neveria.
Arsyeja e ketij takimi..... si ta them,....... ajo qe me shtyu tju tjakoj eshte..... si te te them e kam veshtire ta nis kete bisede.
Fol. u degjua nje ze qe vinte nga midis kembeve, ndersa tashme syri duket sikur po e shponte tej per tej.
Sic e dini eshte e pamoralshme ajo qe beni duke ecur me by-then e zhveshur te cilen ja ktheni kujdo, duke na dhene nje shaqje aspak te kendeshme- e filloi ai fjalen e tij.
Ky eshte bere nje problem i madh per ekonomine tone, turistet spo vijne me si me pare, shume tregetare kane fakimentuar , e shume te tjere po rrezikojne gjithcka kane.
Une, dmth ne si keshill bashkiak pasi kemi diskutuar per jave te tera rreth problemit te prapanices suaj, mendoj se kemi gjetur me ne fund nje zgjidhje- tha ai dhe vuri doren mbi cante.
Kjo nuk duhet te vazhdoje me, -belbezoi me ze te dridhur- dhe pasi nxorri nga canta nje periskop vazhdoi- pra une ne emer te komunitetit te kerkoj ta fusesh kete ne By-the.
Midis tyre ra perseri heshtja, ndersa fytyra e skuqur e perfaqesuesit te qytetit, rrinte i heshtur me periskop ne dore duka ja ngulur veshtrimin syrit te trete, qe kishte filluar te lotonte, e ai nuk arrinte te kuptonte, nga trishtimi a nga gezimi per zgjidhjen e ofruar.


PS. Periskopi eshte instrument optik ne forme gypi qe perdoret nga nendeteset per te pare anijet armike.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:21 pm

Kishte kaluar nje stine ikjesh, mbi kete gjithkundnaj.
Qielli kishte shterrur, e aty ketu ndonje send i heshtur fluturonte frikshem, mbi zbrazetiren qe dhimbte. Ajri i thate kerrciste tek krisej ne valevitjen e ikjeve qe rrihnin boshllekun, ndersa ulje-ngritjet e trupave te paemer, ne kete flutirm te trishte ngjasonin me kurben e nje grafiku imagjinar, me elektrokartiogramen e kohes.
Kohe sā€™kishte.
Sā€™kishte as jete.
Nje perqeshje e madhe, nje ngerdheshje e te shkuares, dhe nje ze ajri ishin kornizat qe rrethonin pemet nudo, barin bjond, ujin e vjeter qe sā€™dinte te buronte, por shtangej mbi damaret e truallit.
Gjithkund degjohej nje qeshje shkaktuar nga gudulisja gdhendese e shtjerrnajes, ku cdo rryme ajri, kishte zerin e vet.
Deti kishte rrjedhur.
Arsyeja???
Nuk kishte deshire te quhej me det.
Ai turfullonte e kerkonte nje emer te ri, nje emer te madh.
Askush sā€™kishte nerva te merrej me te, askush nuk mendonte nje emer te ri per detin, sepse ne fakt askush nuk ekzistonte.
Valet krihnin zemrimin e tij.
Nga barqet e humnerave me te thella, u ngriten kope fosiljesh.
Ingranazhi i kohes ishte thyer, e ata ndjene a-kohesine ne kete zbrazeti te frikshme.
Nuk kishte asgje te gjalle vec mendimit tim. Ai rritej, perfshinte brenda vetes tashme gjithcka, i gatshem per te rindertuar boten nga e para, I gatshem per ti pare gjerat ndryshe.
Ne kete qiell te shterrur, ne kete stine bark shqyer, prej se ciles vareshin si zorre peme te zhveshura, vraga uji, kercenin si varixhe trupat e vargmale te kalter, dete te krehur, ku shkretetirat e pergjumura ngjanin si blama ne koken e rrjepur a si organet gjenetale te planetit te pa-emert, UNE, i vetem, njeri a mendim, krijova femren.
Pas kesaj shtjerrnaja u be me e bukur, kjo humbetire pa emer e jetueshme, ndersa koha lindi bashke me te nesermen e pritjes time.
Kisha rindertuar boten.


Babai mesoi te fluturoj.
Eshte bukur kur e shikon se si ngrihet lehte ne ajer, dhe sillet perreth me nje shije ngazellimi ne fytyre.
Telefoni ka kohe qe flet me vete.
Nuk ben asgje vec heshtet.
Spikerja jep emisionin e lajmeve, dhe pastaj iken.
Ne fakt ajo nuk di te bej gje tjeter vec te iki.
Ajo nuk vjen kurre, kurre nuk afrohet.
Ti hap televizorin dhe ajo shfaqet, pastaj te shikon me nje shprehje sikur do te thote " A e di ti se cfare ka ndodhur ne Irak???", nuk ka faj, duhet te interpretoj lajmin.
Jam bere degjues i rregull i emisionit te lajmeve, qe kur babai mesoi te fluturoj e nuk ka kohe te flase me me mua.
Duhet mbushur boshlleku.
Pastaj fillojne rreklamat.
Nje leng portokalli mund te te ndryshoj jeten, e per me teper nje pako lines te paraqitet si arritja me e madhe e teknologjise, a thua ajo po I jep tjeter kuptim rraces njerzore.
Ndihem si nje tren. Ndaloje ne nje stacion, marr cka dua e iki. Nganjehere perplasem me frigoriferin, por kjo ndodh pas ores tre te mengjesit.
Ajo e do shume burrin e vet.
Une dua komshinjte.
I shoqi i saj eshte i gezuar, e nese une tregohem bujar edhe hero.
Nje kal i bardhe qorr perplaset me nje peme. Ky duket si skenar per film amerikan.
Fundi eshte i lumtur sigurisht.
Ata te tere te kapur per dore hane kokoshka, ndersa kali behet anetare i shoqates se te verberve.
Ja nje ide e tille me sorrollatet ne koke, ndersa ajo me kerkon qe ta vras.
Une, vazhdoj te perplasem me frigoriferin edhe pse i kam syte ne ball.
Si i behet kesaj???
Babai tani fluturon rreth abazhurit. I pelqen drita, magjepset si femijet.
Hey I dashur fike driten, se nuk e bej dot me drite ndezur.
Mos u cmende????
Te fik driten???
Ti je e marre.
Mire pra nuk e bejme fare, rri e fry syte duke pare tavanin. Ashtu do bej, do shikoj tavanin.
Hey, hey, hey , me kujdes o njeri se po me dhemb.
Si po te dhemb, te lutem behu pak me e arsyeshme, nuk e shikon qe po perpiqem te te vras.
Sigurisht qe do te te dhemb pak.
Ok, une thashe se po benim dicka tjeter.
Si nuk e kupton qe eshte e njejta gje.
Ok vazhdo,.....ohhhh ohhhhh ohhhhh........ priiiiiiiiiit, sa zgjat e gjitha kjo.
Nese je me fat disa minuta, po ka raste qe shkon edhe gjysem ore.
Ok, vazhdo se nuk dua te dersitem.
Perseri rreklame.
"Leng portokalli, per nje lekure te shendetshme.
Se ne mendojme per ju.
Nga Elka."
E di qe babai ka mesuar te fluturoj.
Tani ngrihet drejt drites, e vjen nje moment qe behet njesh me te. Atehere nuk e dalloj dot me, por shikoj trupin ti shperbehet ne dhjetra, qindra, mijera flutura qe vallezojne rreth neonit te shtepise.
Asaj I pelqeu ajo qe beme , por me shume mbeti e kenaqur me modelin e ri te flokeve, rrezultat e shpupurisjes ndersa une e pompoja.
Mund te behem edhe parukier nese kjo eshte gjithe cka duhet per te qene parukier.
Drita ishte e ndezur gjate gjithe kohes.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:21 pm

Nje burre i moshuar rreth te 70-ve capitet ne bulevardin kryesor duke u lekundur sa majtas djathtas e duke u mbeshtetur mbi nje bastun.
Ne te ecuren e tij ka klas.
Ne gishtin tregues ka nje unaze te rende floriri, me nje gur te cmuar.
Ne goje ka nje proteze te arte, e jaken e kemishes e ka te bardhe si floket.
Fytyra e rruar shkelqen.
Me pak fjale ne te gjithe qenien e tij te ngjall respekt.
Po shkon ne varrimin e princeshes, por nuk eshte i trishtuar. Sec ka nje buzeqeshje te pakuptimte ne fytyren e tij, ashtu si veshtrimi i tij i perhumbur.
Ai shikon sa majtas djathtas e nga gjithe ajo levizje qe zbehte rreflektohet ne syte e tij te turbullt, ai shkeput imazhe te cilat i perpunon ne mendjen e tij.
Fytyra nuk i ndryshon asnje grime.
Perpara tij kalon nje vajze e re, e bukur e hijshme. E flladit me parfumin e saj me rini e hijeshi.
I dridhen gjunjet.
Ajo doren vendos mbi bark dhe fytyres i jep nje shprehje qe tregon nje fare bezdie.
Plaku i buzeqesh, edhe pse ajo nuk e ve re.
I eshte fryre barku e i dhemb ngaqe i kane ardhur ato, mendon- dhe tund koken plot bindje.
Pastaj peshtyn ne ane dhe peshperit dicka per mendjen e tij te mbrapshte.
Rrugen vazhdon per tek Hotel Dajti, aty edhe ku zhvillohet ceremonia e Princeshes Suzane.
E gjithe kjo levizje ne rruge nuk e shqeteson aspak ate. Vetem e shtyn te mbledh mendime per te kaluar naten e pagjume.
Nje lyps i del papritur perpara, i kerkon lemoshe, dhe kur has ne indiferentizmin e tij fillon ti puth doren.
Atehere ai ndalon, fut doren ne xhep dhe dic i jep.
Hoxha po therret Ezanin.
Dy te huaj shajne nder dhemb vapen , dhe pijne uje nga bidonat e medhenj.
Ne nje kabine telefonike nje cift puthet, ndersa nje moshatar i tij mbledh ne rruge sikat qe kane rene nga pishat qe shtrihen ne te dyja anet e bulevardit.
Ai ngazellehet.
I shkelqejne syte, kur perballet me nje grua rreth 10 vjet me te re se vetja. Kthen koken dhe ben te thote dicka. Mbase ka deshire per ta thirrur me nje emer, por serish qesh, dhe vazhdon rrugen.
Perpara Hotel dajti eshte mbledhur ajo qe mbahet per aristokracia e vendit. Gra te rregjuara qe nuk u ka mbetur asgje nga bukuria dikur teper e perfolur. Hankot e veshura me te zeza qe i kane gushet e mbuluar me gjerdane te rende ari, te dala jashte mode, qe kushedi nga c'sunduk i kane nxjerre. Ato flasin me njera tjetren, fshijne fytyrat e shukosura e te rrudhura me shamite e shukosura e te rrudhura, qe mbajne ne duart e shukosura e te rrudhura.
Gjithcka identike.
Plaku qendron ne hyrjen e hotelit. Pershendet zoterinjte me borsalina, me syze te arta e me fytyra te ngrira. Nuk ngjitet ne holl aty ku shtrihet trupi i princeshes, por qendron ne hyrjen e tij dhe vetem buzeqesh.
Ai tund koken dhe shikon rrobat e grisura te lypsit, pastaj qiellin.
Po nderojne princeshen, e shume nga ata nuk e dine si quhet.
Syte e turbullt i perloten.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Stop, stop, degjohet nje ze nga studjo qendrore.
Regjizori ecen drejt aktoreve.
Mire kjo skene, me pelqen, kalojme ne skenen tjeter, thote ai, dhe hedh floket e gjate mbrapa.
Aktoret vendosen neper vende.
Grimieret bejne rregullimet e fundit, ndizen dritat, fillojne xhirimet.
Po luhet historia.

--------------------------------------------------------------------------------
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:22 pm

Nena eshte e lumtur.
Nena betohet qe eshte e lumtur.
Nena duket e lumtur.
Motra ime, mendohet dhe nuk gjen asnje arsye per te mos qene e lumtur, sepse duhet te kesh nje arsye per te mos qene i lumtur.
Gjithesesi, motra nuk jeton me ne.
Ajo ka familjen e saj, nje familje te vogel qe duket kaq padyshueshmerisht e lumtur.
Heyyyyyyyy ne jemi te lumtur.
Femijet i kam te mire, jane shume te degjueshem, punetore, dhe mjaft te bindur, fillon nena deklamimin e lumturise se saj sa here qe miqte vijne te na takojne.
Ata pohojne heshturazi me koke, shikojne nenen ne sy, e cila merr edhe me teper kurajo nga heshtja e tyre per te vazhduar me tej.
Jemi rehat, shyqyr zotit nuk kemi asnje problem.
Se une per dy muaj dal ne pension, dhe me ato para qe do te marr sigurisht qe do te mbyll shume halle, se qe thua ti shtepi pa halle nuk ka, por ne fakt ne jetojme mire.
Se ja, ne kemi nje shtepi te madhe, djali eshte ne pune, dhe ...... mysafiret aprovojne me koke, ndersa nena u afron filxhanin e kafese.... dhe perpiqet te vazhdoje aty ku e ka lene, por sdi te vazhdoje.
Nena sā€™di te vazhdoje.
Nenes i mbesin fjalet ne fyt dhe te mendosh qe i ka thene qindra here keto fjale.
Nuk eshte e lehte te flasesh per lumturine mendoj une, qe jam gati te vazhdoj aty ku e la fjalen nena, por ajo e gjen fjalen shpejte, dhe rifillon nga e para.
Nena eshte e bindur qe eshte e lumtur, madje ajo betohet per kete.
Miqte pyesin, shpesh jane edhe ciniker te medhenje, bile keqedashes, por gruaja eshte stoike, asaj i duhet te mbroje lumturine e saj, i duhet te flasi per te, sepse ne fakt te ben te ndihesh i lumtur kur flet per lumturine.
Se keni provuar???
Nganjehere kur e shikon se ata nuk jane aq te vemendshem ndaj lumturise sone, tregimi i saj fiton nje ritem tmerresisht te frikshem, ajo e kap per krahu biseduesin e saj, dhe kerkon kaq paturpesisht ta degjojne dhe rifillon rrefimin e lumturise.
Pikerisht atehere kur lexon ndonje shenje mosbesimi ne mimikat e tyre, nena kembengul, ngre zerin, imponohet, e nganjehere perlotet nga lumturia.
Ata duhet te binden qe ne jemi te lumtur, mendon nena me vete, dhe nuk mposhtet per asnje cast.
Ne nuk vuajme nga asnje semundje, kemi bollek, ne kemi kaq shume dashuri e dhembshuri per njeri tjetrin, nuk zihemi kurre, nuk bertasim, respektojme mendimet e njeri tjetrit, jetojme me harmoni, numeron nena arsyet e lumturise se vet ndersa miqte bejne sikur kenaqen edhe ata.
Por jemi vetem ne te dy, une dhe nena.
Kur nena shikon habi a mosbesim ne fytyren e degjuesit, mbushet me fryme, dhe behet gati per tja filluar nga e para, pergatitet per te fituar betejen e lumturise, por pikerisht atehere, qellon qe ata te ngrihen gjithe miresjellje, buzeqeshin, dhe thone se ka ardhur koha te ikin.
Nena ndihet ligesht, buzeqesh, pershendet, shtyn deren, mbetet vetem.
E deshperon e gjitha kjo, por ajo nuk jepet.
Tani sā€™eshte askush qe ajo te bind se jemi te lumtur.
Une e di qe jemi te lumtur, e kam degjuar qindra here rrefimin e nenes, dhe normalisht e kam besuar ate.
Kush me mire se nena e di se kur duhet te jesh i lumtur.
Nuk eshte koha per te qene i trishtuar.
Nena shkon ne dhomen e saj, mbyll deren, dhe mbase mendon arsye te tjera per te bindur ata per lumturine tone, a mbase edhe per tu vetbindur edhe me teper.
Nena perpiqet te fitoje betejen e lumturise.
Ajo del rralle nga dhoma.
Qendron brenda saj, qan shpesh dhe shpesh qesh, e mbase eshte e cmendur.
Po une nuk duhet te guxoj ta dyshoj nje gje te tille e jo me ta mendoj ate.
Nena nuk mund te cmendet.
Ajo eshte e lumtur.

Kishte dite qe nena nuk dilte nga dhoma.
Nuk vinte ne goje pothuajse asgje, madje edhe kafe nuk kerkonte.
Nje mbremje, vendosa ti coja dicka per te ngrene.
Hapa deren dhe pashe se nena kishte varur veten.
Perballja me vdekjen te mpin, dhe pyetja e pare qe te kercen ne koke, eshte po tani, cfare tani, cā€™duhet te bej.
Marr telefonin, me duart qe me dridhen formoj numrin e motres, ndersa trupi i nenes lukendet nga nje fllad qe ka filluar te fryje nga dritarja e hapur e dhomes.
Nga ana tjeter e telefonit ka zhurma, motra bertet, degjohet nje e qare femije.
Nena vari veten, them me gjysem zeri, por motra nuk arrin te me degjoje, ajo pyet perseri, cfare, cfare po thua, nuk arrij te degjoj, pastaj kerkon qe femija te pushoje, une i flas kesaj here me ze me te larte, nena eshte varur, por ajo e ka te veshtire te me kuptoje, dhe perseri thote cfare, kesaj here edhe me forte me sa kam ne koke uleras, NENA KA VRARE VETEEEEEEN, por nuk eshte nevoja te bertas, zhurma ka mbaruar dhe motra e degjon mire se cfare po them.
Ka vrare veten perserit ajo, pastaj degjohet nje klithme, perseri zhurem dhe e qara e femijes. Mbyll telefonin, ndersa nena ende e varur duket sikur me perqesh.
E urrej nenen per kete qe beri.
Motra vjen, ajo qan, dridhet e tera, ndersa bashkeshorti i saj me ndihmon ta ulim trupin.
Eshte e pamundur ta kepusesh litarin.
Te vdekurit jane shume te rende.
Tani duhet te lajmerojme te afermit.
Eshte vone, eshte mbase 2 e mengjesit, dhe kane ardhur disa gra, kusherirat tona.
Kane shtrire trupin e nenes mbi shtrat, por ende nuk ka filluar vaji.
Grate presin.
E qara ka kohen e vete.
Cdo gje ka kohen e vete ne nje vdekje.
Duket si nje regji e pergatitur mire, ku ty te qellon te jesh personazhi kryesor.
Fjalet, shprehejt gjithcka qe thua, duhet ti mendosh shume mire, sepse cdo gje duhet bere sic e duhet, duhen ndjekur rregullat e zakonet qe te respektohet i vdekuri deri ne fund.
Ne kete show une jam ai qe prefermoj dhimbjen, marr ne telefon kusherinjte e mi te larget, dhe plot dhimbje e solemnitet u them se NENA NA LA.
Ata preken, madje nganjehere edhe me shume se mua qe e kam nene, pyesin per varrimin dhe hollesira te tjera, mbyllin telefonin, dhe pastaj nuk degjoj me asgje.
Trupi eshte ne mes te dhomes, te gjithe jane thirrur dhe pritet vetem ardhja e tyre.
Gjithcka eshte gati.
Tani ato mund te qajne.
Grate fillojne te qajne, shperthen kuja, ulerimat, lot, jarge dhe qurra, shami te shtrydhura, ndersa trupi i nenes ka filluar te vije ere.
Ne dhomen e burrave ka cigare, fytyra serioze, dhe trafik fjalesh.
Njerez qe sjane pare prej kohesh shtrengojne duart, flasin me ze te ulet, ndersa une plotesisht vetem ne vendin tim shtregoj duart, fiksoj fytyrat e panjohura, tregoj pafundesisht se si kishte ndodhur gjithcka.
Ata tundin koken, pshertijne, bejne komente.
Po cā€™eshte jeta : thote dikush.
Genjeshter eshte, ja pret dikush tjeter.
Shumica aprovojne me koke, aprovoj dhe une.
Pastaj vijne disa te tjeter, zene vend heshtur pasi kane rrokur duart e mua e kane peshperire dicka qe sarrij ta kuptoj, psheretijne dhe ai me plaku thote:
Te past lent uraten, po si ndodhi, dhe mua me duhet te tregoj per te 100 here historine, me te njejtat fjale, duke i qendruar besnik rrefimit.
Ehhhh mos u merzit mor bir se i ka jeta keto te keqija, se ja qe thua ti mua me kane vdekur 2 djem.
Po zoti me mbajti mend e krese, se thashe se u cmenda.
Po ja ku jam.
Mjere ai qe iken thote dikush tjeter- se i gjalli ben derman.
Epo nuk thone kot qe zoti ja dha dhembjen gurit e guri plasi, ja dha pemes e pema u tha, ja dha robit, e robi e mbajti.
Ashtu eshte thote dikush tjeter, te gjithe aprovojne , aprovoj dhe une.
Kafe, tym cigare, zhurem, dhe nuk mundem te mendoj per nenen.
Nuk kam kohe as te mbyll syte.
Duhet te interpretosh ti bindesh zakoneve.
Grate matane pergjojne te vdekuren, here pas here qajne, pastaj fjalosen mes tyresh dhe duket se harrojne per pak qe ne mes te dhomes eshte trupi i nenes.
Ndersa une nuk mund ta kujtoj dot nene.
Ajo duket e larget.
Vdekja i ben njerzit te larget, me te larget se lumturine.
Nena vari veten.
Ne mesdite e varrosem.
Ne mbremje krejt i vetem u ula ne karrigen e saj, dhe u perpoqa ta sillja ndermend.
U perpoqa te gjeja nje arsye per te kuptuar pse e kishte vrare nena veten, por nuk munda sepse ajo me ishte dukur e lumtur.
Po po, me ishte betuar se ishte e lumtur.
Nena kishte qene gjithmone e lumtur.
Atehere nuk kisha pse vazhdoja te dyshoja akoma.
Gjithcka ishte e qarte.
Ajo e kishte bere nga lumturia.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
absurdja
Super Moderatore
Super Moderatore


Numri i postimeve: 2413
Piket: 14934
Registration date: 28/10/2008

MesazhTitulli: Re: ESE........   29/05/09, 08:22 pm

Brenda kokes time nje ze stonon ne ulerima, deri sa ngjiret.
Pastaj zerit i bie te fiket.
Ne korridorin e mendimit behet rremuje.
Ka kaos dhe frike.
Nuk degjoj asgje, dhe normalisht qe nuk mendoj asgje.
Tani ai nuk eshte me krridor mendimi, por nje tynel makthi.
Qe te hysh ne te te duhen nje pale kepuce te forta dhe nje ze i larte, per te bere zhurme, e per te trembur friken.
Kepucet e mija jane kaq te trishtuara, kaq te lodhura, sa te vjen keq kur i sheh.
Mik, a di ti te mendosh me kembe???
Une jo, por njoh mjaft njerez qe e bejne kete, mjafton te hapin pak kembet, dhe hop u del prej tyre nje mendim, nje mendim grandioz, bile nje argument i pakundershtueshem.
E cfare mendoni ju per situaten ne te cilen eshte katandisur mendimi juaj.
Ky nuk eshte me mendim, gjithcka tani eshte nje overture frike, dhe nje pal kepuce te trishtuara.
Cmallengjim.
Ka kaq shume trishtim mbi kepucet e mija, sa nuk mund ti mbath pa u perlotur.
Besoj dhe ngjirem.
Ne shtepi te gjithe flasim me rreklama. Eshte nje loje qe mua me pelqen ta bej prej kohesh.
Nene , a u hoq njolla nga bluza ime.
Po bir, sepse une perdor dixan, asnje kompromis me njollat.
Te gjithe qeshin.
Mire atehere, a me ben nje kafe???
Nje Lori kafe?
E pse pyet, e c’tjeter mund te zevendesoj nje Lori kafe???
Dhe perseri qeshim???
Cdo gje eshte nje rreklame.
Bomba berthamore???
Me falni, po impakti i bombes berthamore nuk eshte asgje po te krahasohet me nje rreklame, psh ate te letres higjenike. Lindja nuk ka buke te haje, ndersa perendimi, flet per standartet dhe delikatesen me te cilen duhet te trajtohet prapanica.
Me mire te jesh by-the, mendon dikush.
ja nje rreklame dhe gjithe qenia jote vihet ne pikepyetje.
te hjesh a te mos jesh, dhe nese je te jesh njeri a by-the.
Por le ti kthehem asaj qe po thosha.
Une jam mese i sigurte se perendimi e fitoi luften e ftohte vetem nga rreklamat. Edhe perralla e Hirushes, po ta kapesh holle holle eshte nje rreklame. Te gjithe donim te ishim pjese e nje happy end, te gjithe donim te ishim personazhe te rreklamave. Nje djale me fat po pertyp nje cokollate te madhe, ndersa ky burri qe kaq shume I ngjan gjyshit tim rruhet me nje gilet cut three, dhe fytyra e tij eshte kaq e paster, pa pasnje te prere edhe pse e mbuluar nga rrudhat.
Ne kete bote rreklamash asgje nuk duket bardhe e zi, besnike te lumturise, edhe pse vetem trishtimi na ben te vertete.
Hey mik, ti ke veshur nje pale kepuce qe te kepusin shpirtin.
Shiko si ndjellin hundet te gjorat.
Po, e di dhe cfare.
A ka ndonje rreklame per kepucet.
Sigurisht, po ajo eshte rreklama qe thote babai, dhe babai nuk eshte me.
Qekur babai vdiq, ka me pak rreklama.
Me kujtohet shume mire se si ai e kishte zgjidhur vete rreklamen e kepuceve.
E thoshte me shume seriozitet, bile nganjehere edhe krihej para se te vinte rradha e tij.
Atij nuk i pelqenin improvizimet, dhe jo se ishte njeri pa fantazi, por thjeshte ishte besnik i shkolles se vjeter ai.
Kur I vinte rradha , kerruante zerin buzeqeshte plot embelsi dhe thoshte gjithe dinjitet. Kepuce lekure “walker” sepse ju keni shume per te ecur.
Kur zeri nuk i dilte i plote, ashtu sic e kishte menduar ai vete, kerkonte ta perseriste, por nena nuk pranonte.
Ajo thoshte se nese te tere do te donim ti persersnim rreklamat tona atehere nuk do te kishte kohe per ti interpretuar te gjitha .
Pastaj ai mbyllej ne dhomen, dhe nga jashte mund ta degjoje tek citonte pjesen e tij,. Cfare kembengulje, cfare durimi, c’vullnet.
Mund te qendronte aty per ore te tera.
Gjithe thelbi i botes dukej sikur ishte kycur brenda asaj fjalie,.
Perlotem kur e kujtoj.
Dinjitoz, ai preformonte rreklamen e vete.
Tani kepucet e mija jane te trishtuara.
Ti beson tek zoti, apo je ateist.
Jo une jam rreklamist.
Rreklamist, cdo te thuash, c’besim na qenka ky?
Une u besoj rreklamave.
Besimi te ngjir mik, bile ta vjedh zerin.
Po mire atehere, “merrni nje mentol, dhe zeri juaj do te jete si me pare” citoj dhe qesh.
Nje njeri ze ngjirur, nuk mund te thote te verteten e tij, e aq me pak rreklamen e vete.
Babai vdiq.
Te gjithe menduam ta gdhendim rreklamen e tij ne gurin e varrit.
Dhe ashtu beme.


Jeta eshte nje rruge e mundimshme, plote te perpjeta, nje rruge e gjate dhe e veshtite.
I dashuri yne e nderpreu ketu kete udhetim, por ju keni ende shume per te ecur, prandaj ju duhen kepucet walker, 100% lekure.
Per njeriun qe ecte vetem.....
Nga familja.


Qekur gdhendem kete ne varrin atit tone, ndihemi te tere me te qete.
Si ju nuk jeni te qete???
Keni merak se prona juaj mund te vidhet apo demtohet.
Qetesine ne shtepite tuaja juaj sjell vetem INSIG.
Mbrapsht nė krye Shko poshtė
Shiko profilin e anėtarit
 

ESE........

Shiko temėn e mėparshme Shiko temėn pasuese Mbrapsht nė krye 
Faqja 1 e 2Shko tek faqja : 1, 2  Next

Drejtat e ktij Forumit:Ju nuk mund ti pėrgjigjeni temave tė kėtij forumi
Www.Bisedoj.Com ::  :: -